Ο Νόβακ Τζόκοβιτς διάγει την πιο προβληματική περίοδο της θρυλικής καριέρας του, έχει μείνει δίχως προπονητή ενώ η αγωνιστική και ψυχολογική του κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικές.


 

Ποιος το φανταζόταν πραγματικά ότι ο άνθρωπος που κέρδισε, μέσα σε διάστημα δύο ετών, έξι Grand Slam τίτλους (Wimbledon 2014, Australian Open 2015, Wimbledon 2015, US Open 2015, Australian Open 2016, French Open 2016) θα βρισκόταν, τον Απρίλιο του 2018, δίχως προπονητή, με τη σωματική του κατάσταση όσον αφορά στον αγκώνα του αινιγματική και τη διάθεση να παίξει τένις και να ανταγωνιστεί να βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα.

Μιλάμε φυσικά για τον Νόβακ Τζόκοβιτς, τον άνθρωπο που χρειάστηκε να περάσει από τόσους και τόσους σκοπέλους για να γίνει ο κορυφαίος τενίστας στον κόσμο.

Που μόχθησε και έριξε τόνους ιδρώτα για να καταφέρει να κερδίσει συστηματικά και να ξεπεράσει στην κατάταξη τους δύο καλύτερους τενίστες όλων των εποχών, Ρότζερ Φέντερερ και Ραφαέλ Ναδάλ, με τους οποίους έτυχε να βρίσκεται στην ίδια era.

Τον άνθρωπο, που στα καλά του, είναι μια τενιστική ρομποτική μηχανή που ψάχνεις να βρεις κάποιο ψεγάδι στο παιχνίδι του αλλά δεν βρίσκεις!

Αλλά και τον άνθρωπο που νευρίαζε, “σκύλιαζε” για τη νίκη και το έδειχνε απροκάλυπτα και ας μην γινόταν ο πιο αγαπητός τενίστας όλων των εποχών…

Κάθε άλλο μάλιστα…

Ωστόσο, ό,τι βλέπουμε από τον Τζόκοβιτς, από εκείνο το ιστορικό Γαλλικό Όπεν του 2016 και μετά (μπορούμε να εξαιρέσουμε τον τίτλο στο Τορόντο το 2016 δίχως και εκεί να εντυπωσιάσει) είναι έναν τενίστα τραυματισμένο(;) αλλά πολύ περισσότερα ψυχολογικά “χαμένο”.

Πολλές φορές αυτά τα δύο πάνε παρέα βέβαια.

Οσο συνεχίζεις να κερδίζεις, άλλο τόσο και η “φλόγα” της νίκης δυναμώνει μέσα σου με συνέπεια να απαιτείς ολοένα και περισσότερα από την καριέρα του, κάτι που αναμφίβολα έκανε ο Νόλε από το 2011 και μετά.

Ενιωσε άραγε ότι τα έχει κατακτήσει όλα και δεν έχει πλέον να αποδείξει τίποτα;

Κουράστηκε από τον ανταγωνισμό και τα ταξίδια του τουρ που αναμφίβολα φτάνουν κάποια στιγμή τους αθλητές σε οριακό σημείο;

Είναι το πρόβλημα τραυματισμού του τόσο σοβαρό που αντικειμενικά του ρίχνει το επίπεδο σε τέτοιο σημείο που να φαίνεται αγωνιστικά αγνώριστος;

Μπορεί να ισχύουν όλα τα παραπάνω, μπορεί και τίποτα απολύτως, αυτά τα ξέρει μόνο ο Νόλε.

Το θέμα είναι ότι απέλυσε όλη την προηγούμενη ομάδα του πριν από έναν χρόνο (και τον Μπόρις Μπέκερ λίγο νωρίτερα), μια παράξενη επιλογή μιας και με το συγκεκριμένο team έχει ουσιαστικά μοιράσει όλες του τις επιτυχίες έχοντας συνδεθεί έντονα με όλα τα μέλη του και σε προσωπικό επίπεδο.

Οι αλλαγές δεν είναι, βεβαίως, κατ’ανάγκη κακές (το απέδειξε και ο Ράφα με την απουσία του θείου Τόνι που είχε εξισορροπηθεί μια χαρά με τον Κάρλος Μόγια) ενώ και ο Ρότζερ Φέντερερ έκανε στην καριέρα του αρκετές αλλαγές προπονητών έχοντας κάποιες σταθερές (Λούτι, Παγκανίνι).

Το πρόβλημα είναι ότι και με το καινούριο κάπως ανορθόδοξο team που “έχτισε” τα πράγματα πήγαν τραγικά με συνέπεια να διακόψει τόσο πρόωρα τη συνεργασία του και με τον Αγκασι αλλά και με τον Στέπανεκ.

Και αναρωτιέσαι να βρεις ποια πραγματική επιρροή στο παιχνίδι του Νόλε πρόλαβαν να κάνουν.

Και ερχόμαστε στο σήμερα.

Δύο σερί ήττες σε πρεμιέρα Masters.

Δίχως προπονητή πλέον.

Και ακολουθεί μια πολύ απαιτητική περίοδος σε μια πολύ απαιτητική επιφάνεια, το χώμα.

Πού βαδίζει ο Νόβακ Τζόκοβιτς μέσα σε αυτές τις συμπληγάδες όταν η εικόνα του από τις συνεντεύξεις τύπου σε Indian Wells και Miami έβγαζε μια εικόνα “θλίψης” και παραίτησης από το άθλημα.

Τον Μάιο γίνεται πλέον 31 και η ηλικία αρχίζει να λειτουργεί και αυτή πιεστικά.

Θα αντέξει να μείνει για πολύ καιρό ακόμα ένας τενίστας που θα αποκλείεται σχετικά νωρίς από τουρνουά(ή τουλάχιστον δεν θα τα διεκδικεί) όταν έχει συνηθίσει, όχι μόνο να είναι ανταγωνιστικός, αλλά και ο καλύτερος!

Δεν μπορούμε να μαντέψουμε κάτι, μόνο να προβληματιστούμε.

Ενα είναι σίγουρο: οι επόμενοι μήνες θα είναι πολύ κρίσιμοι για την πορεία της καριέρας αυτού του τεράστιου, ό,τι και αν γίνει, τενίστα.

 

Κώστας Αϊτάκης