Στις 19 Νοεμβρίου 2001, ο Λέιτον Χιούιτ έκανε κάτι που έμοιαζε αδύνατο για την εποχή: έγινε ο νεότερος Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης, μόλις στα 20 του χρόνια — ρεκόρ που αργότερα θα κατέρριπτε ο Κάρλος Αλκαράθ.
Την εποχή εκείνη, το τένις βρισκόταν σε μεταβατική φάση. Οι Πιτ Σάμπρας και Αντρέ Αγκάσι δεν βρίσκονταν πλέον στο απόγειο της καριέρας τους, ενώ ο 19χρονος Ρότζερ Φέντερερ δεν είχε ακόμη εξελιχθεί στον μύθο που θα ακολουθούσε. Ο Χιούιτ ήταν έτοιμος να εκμεταλλευτεί το κενό.
Η πορεία προς την κορυφή
Η σεζόν του Αυστραλού το 2001 ήταν υπόδειγμα σταθερότητας και αντοχής:
- Τίτλος στο Σίδνεϊ
- Ημιτελικά σε Indian Wells και Miami
- Τίτλοι στο γρασίδι σε Queen’s και ’s-Hertogenbosch
- κατάκτηση του US Open, με νίκες απέναντι σε Ρόντικ, Καφέλνικοφ και Σάμπρας!
Με αυτή την εκτόξευση, ο Χιούιτ πλησίασε τον Γκουστάβο Κουέρτεν στη μάχη για το Νο1 και μπήκε στο Nitto ATP Finals γνωρίζοντας πως ο τίτλος ήταν το «εισιτήριο» για την κορυφή.
Το “χρυσό” φίνις στο ATP Finals
Στο Masters Cup, ο 20χρονος τότε Χιούιτ έκανε ένα ιδανικό, σχεδόν αψεγάδιαστο κλείσιμο στη σεζόν. Αρχικά επικράτησε του Σεμπαστιάν Γκροσζάν σε ένα απαιτητικό ματς, προτού πραγματοποιήσει μία εμφατική εμφάνιση απέναντι στον Αντρέ Αγκάσι, την οποία και αξιοποίησε για να πάρει προβάδισμα στη μάχη για το Νο1. Η νίκη του επί του Πάτρικ Ράφτερ στο τελευταίο ματς των ομίλων όχι μόνο τον έστειλε στα ημιτελικά, αλλά «κλείδωσε» και μαθηματικά την άνοδο στο Νο1 της ATP.
Εκεί, ο Χιούιτ συνέχισε με την ίδια ορμή, επικρατώντας του Χουάν Κάρλος Φερέρο χάνοντας μόλις επτά games, πριν κατακτήσει τον τίτλο νικώντας για δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα τον Γκροσζάν, σε έναν τελικό που σφράγισε την ιστορική του ανάβαση στην κορυφή.
Μετά την άνοδο στο Νο1, ο Χιούιτ παρέμεινε εκεί για 75 συνεχόμενες εβδομάδες, η τρίτη μεγαλύτερη επίδοση όλων των εποχών για νεο Νο1, πίσω μόνο από:
- Ρότζερ Φέντερερ – 237 εβδομάδες
- Τζίμι Κόνορς – 160 εβδομάδες
Ο Αυστραλός ανήκει σε ένα πολύ κλειστό club παικτών που παρέμειναν πάνω από έναν χρόνο στο Νο1 από την πρώτη τους κιόλας ανάβαση, μαζί με τους Τζόκοβιτς και Σίνερ.
