Ο Χουάν Μαρτίν ντελ Πότρο υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς τενίστες της γενιάς του. Ένας πρωταθλητής που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στο παγκόσμιο τένις, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί κι ένα από τα μεγαλύτερα “αν” της σύγχρονης εποχής, εξαιτίας των αλλεπάλληλων τραυματισμών που σημάδεψαν την καριέρα του.
Ο Αργεντινός μίλησε για τις αποφάσεις που πήρε υπό την πίεση του πρωταθλητισμού και για το τίμημα που πλήρωσε στην προσπάθειά του να παραμείνει στην κορυφή. “Έπρεπε να κάνω πολλές ενέσεις. Πάρα πολλές. Στο γόνατο, στον καρπό έκανα τρία χειρουργεία. Ίσως πήρα λάθος αποφάσεις. Δεν ήθελα να σταματήσω, γιατί-τότε- έπρεπε να είμαι στο Top 5 ή στο Top 3. Δεν ήθελα να χάσω βαθμούς. Ήταν λύσεις για το σήμερα, με κόστος το αύριο”, παραδέχεται.
Ιδιαίτερα η υπόθεση του γονάτου αποδείχθηκε καθοριστική. Μετά την πρώτη επέμβαση, όπως εξηγεί, δεν επανήλθε ποτέ πλήρως, ενώ η δεύτερη προσπάθεια αποκατάστασης άνοιξε το δρόμο για μια αλυσίδα προβλημάτων που τελικά τον οδήγησαν εκτός γηπέδων και στην απόσυρση. “Οι τραυματισμοί είναι κάτι με το οποίο μαθαίνουμε να ζούμε ως αθλητές”, σημειώνει.
Ακόμα και σήμερα, ο πόνος στον καρπό παραμένει. Με δόση αυτοσαρκασμού αποκαλύπτει πως έχει φτάσει στο σημείο να ζητά… βοήθεια ακόμα και από την τεχνητή νοημοσύνη. “Έχω μιλήσει τόσο πολύ με το ChatGPT. Έχω κάνει μαγνητικές και ακτινογραφίες κάθε είδους. Πηγαίνω στις κλινικές και μου λένε “πάλι εσύ; Δεν ξέρουμε τι άλλο να σου κάνουμε”.
Ο ντελ Πότρο στάθηκε και στη μοναδική εμπειρία της κατάκτησης ενός Grand Slam, του US Open 2009, ενός τίτλου που άλλαξε τη ζωή και την καριέρα του. “Όταν κερδίζεις ένα Grand Slam, όλα αλλάζουν. Συμβόλαια, υποχρεώσεις, τηλεφωνήματα από όλους. Ακόμα συγκινούμαι όταν βλέπω το τελευταίο game εκείνου του τελικού. Ήταν δραματικό. Αν έπρεπε να σερβίρω για το ματς απέναντι στον Φέντερερ, με το πρώτο μου Grand Slam, δεν ξέρω αν θα άντεχα την πίεση. Έδωσα όλη μου την ενέργεια σε εκείνο το σημείο. Ήταν τότε ή ποτέ”.
Κάθε επιστροφή του στο Flushing Meadows αναζωπυρώνει τις μνήμες. “Σε κάθε διάδρομο μου το θυμίζουν. Οι ίδιοι άνθρωποι εργάζονται ακόμα εκεί. Ήταν ένα πολύ ξεχωριστό τουρνουά, για μένα και για όλους, γιατί ήταν ο Φέντερερ. Δεν έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο”
Η μεγαλύτερη “πληγή”, ωστόσο, παραμένει το ανεκπλήρωτο όνειρο του: να φτάσει στο Νο1 κόσμου. Μετά τον τελικό του US Open το 2018, ως Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης, αποφάσισε να συνεχίσει στη δύσκολη ασιατική περιοδεία, παρότι ήταν εξαντλημένος. “Ήθελα να γίνω Νο1 μετά το Australian Open του 2019. Υπήρχε πραγματική μαθηματική πιθανότητα. Εκεί ήρθε η πτώση, ο τραυματισμός στο γόνατο και άρχισε ο εφιάλτης.”
Αναφερόμενος στο επίπεδο του ATP Tour το 2009, ο ντελ Πότρο θυμάται με χαμόγελο: “Ήταν η φυσική μου εξέλιξη. Το 2008 κέρδιζα τίτλους, μπήκα στο Top 10, δούλευα σκληρά με τον Φράνκο Νταβίν. Το 2009 ήμουν πια καθιερωμένος. Ήμουν το Νο1 των… κακών, πάντα στο Νο5 και δεν μπορούσα να σπάσω αυτό το φράγμα”.
