Μετά από 25 χρόνια στο επαγγελματικό τένις, ο Νικολά Μαχού αποχαιρέτησε αυτή την εβδομάδα το Tour, παίζοντας το τελευταίο του τουρνουά στο Paris Masters, εκεί όπου ξεκίνησαν — και τελείωσαν — τόσα πολλά κεφάλαια της γαλλικής τενιστικής ιστορίας.
Από το πιο επικό ματς όλων των εποχών…
Κανείς δεν θα ξεχάσει τον μαραθώνιο των 11 ωρών και 5 λεπτών στο Wimbledon 2010, ανάμεσα στον Μαχού και τον Τζον Ίσνερ, που απλώθηκε σε τρεις ημέρες και έμεινε στην ιστορία ως το μεγαλύτερο ματς όλων των εποχών.
Η ήττα με 70-68 στο πέμπτο σετ σημάδεψε τον Γάλλο, αλλά, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος χρόνια αργότερα, ήταν ένα δώρο μεταμφιεσμένο σε δοκιμασία.
«Στην αρχή με ενοχλούσε πολύ να είμαι ο “όμορφος χαμένος”. Όμως τώρα χαμογελάω όταν με ρωτούν για εκείνον τον αγώνα. Ήταν μια τρελή εμπειρία που με έκανε καλύτερο άνθρωπο και αθλητή», δήλωσε ο Μαχού .
Η εμπειρία εκείνη τον ώθησε να γράψει ένα βιβλίο, μετατρέποντας τον πόνο σε δύναμη — και τελικά, σε επιτυχία.
Ο πρωταθλητής του διπλού
Ο Μαχού κατάφερε να μετατρέψει το πάθος του για το τένις σε 37 τίτλους διπλού, μεταξύ αυτών 5 Grand Slam και 2 ATP Finals, πάντα με τον αγαπημένο του παρτενέρ Πιερ-Ιγκ Ερμπέρ. Η γαλλική αυτή δυάδα ανήκει στη μικρή ελίτ των 8 ζευγαριών στην ιστορία που έχουν κατακτήσει το Career Grand Slam στο ανδρικό διπλό.
«Ίσως να μην ήμουν αρκετά δυνατός για να αφήσω το στίγμα μου μέσα από τα ρεκόρ, αλλά κατάφερα να συνδεθώ για πάντα με το Wimbledon. Και αυτό μου αρκεί», είπε συγκινημένος.
Ένα αντίο γεμάτο συγκίνηση στο Παρίσι
Ο 43χρονος Γάλλος έδωσε το τελευταίο του παιχνίδι στο Rolex Paris Masters δίπλα στον καλό του φίλο Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ, γνωρίζοντας την αποθέωση του κοινού στο τέλος.
«Ήταν το σωστό φινάλε. Έχουμε μια πολύ συναισθηματική σχέση. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και του άξιζε αυτό το τέλος», είπε ο Βούλγαρος.
Η Lacoste, χορηγός του από τα πρώτα του βήματα, τον τίμησε με έναν συγκινητικό τρόπο:
στις 6 το πρωί, στο άδειο κεντρικό court της La Défense Arena, είχε στηθεί μια έκθεση με 60 μπλούζες-polo που είχε κρατήσει ο Μαού από κάθε σεζόν της συνεργασίας τους.
«Ήταν απίστευτο. Να βλέπω τα ρούχα που φορούσα σε νίκες, ήττες, όνειρα… Όλα πέρασαν μπροστά μου σε λίγα λεπτά», είπε ο ίδιος.
Το παιδί που εμπνεύστηκε από το Davis Cup
Η αγάπη του Μαχού για το τένις ξεκίνησε το 1991, όταν είδε τη Γαλλία να κατακτά το Davis Cup. 26 χρόνια αργότερα, το 2017, ο ίδιος σήκωσε εκείνο το ίδιο τρόπαιο, έχοντας κερδίσει και τους τρεις αγώνες διπλού στη διαδρομή προς τον τίτλο.
«Όλα ξεκίνησαν τότε. Ήθελα να γίνω τενίστας για να ζήσω αυτό. Και τελικά το έζησα. Είχα το κύπελλο στα χέρια μου. Ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα.»
Ένα τέλος αντάξιο της καριέρας του
Ο Νικολά Μαχού δεν αποχωρεί ως απλός βετεράνος, αλλά ως έμβλημα του πάθους, της ευγένειας και της αφοσίωσης.
Από το παιδί που ονειρεύτηκε το Davis Cup μέχρι τον παγκόσμιο Νο1 στο διπλό, ο Μαού αφήνει πίσω του μια καριέρα γεμάτη καρδιά, σεμνότητα και ιστορία.
Ένας αληθινός gentleman του τένις, που δεν χρειάστηκε να είναι Νο1 στο μονό — γιατί ήταν πάντα Νο1 στις καρδιές των φιλάθλων.
