Ο Ρότζερ Φέντερερ αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς νεαρούς, συνομίληκους ή ακόμα και μεγαλύτερους συναδέλφους του αθλητές.

Ο ίδιος εμπνεύστηκε από κορυφαίους αθλητές του παρελθόντος και εξηγεί πόσο σημαντικό είναι να έχεις πρότυπα τους σπουδαιότερους του είδους αλλά και την αγάπη του κόσμου.

Ακόμα και οι κορυφαίοι στην ιστορία, στο ξεκίνημα της καριέρας τους, χρειάστηκαν ένα πρότυπο, ένα ίνδαλμα που το παρακολουθούσαν και ήθελαν να του μοιάσουν…

Έτσι και ο κορυφαίος ever, Ρότζερ Φέντερερ ο οποίος μελέτησε τους κορυφαίους αθλητές των πρώτων χρόνων της επαγγελματικής του καριέρας, οι οποίοι τον βοήθησαν να γίνει αυτό που είναι σήμερα: ένας ζωντανός θρύλος του τένις και γενικά του αθλητισμού.

Πέρα από τον πρώην προπονητή του, Στέφαν Έντμπεργκ που αποτελεί το τενιστικό είδωλο του έφηβου Ρότζερ Φέντερερ, αρκετοί ακόμη αθλητές ήταν η πηγή έμπνευσης του Ελβετού ο οποίος προσπαθούσε να καταλάβει πως καταφέρνουν να παρουσιάζουν τη σταθερότητα σε υψηλό επίπεδο, που κάνει τη διαφορά από τους υπόλοιπους.

“Κατάλαβα πολύ γρήγορα ότι είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να κερδίζεις κάτι για πρώτη φορά και μετά να χρειάζεται να επιστρέψεις την επόμενη χρονιά για να το υπερασπιστείς. Από τη στιγμή που έφτασα σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, παρακολούθησα σπουδαίους αθλητές που μου έδωσαν επιπλέον κίνητρο όπως ο Μάικλ Τζόρνταν, ο Τάϊγκερ Γουντς, ο Βαλεντίνο Ρόσι και ο Μάικλ Σουμάχερ. Αθλητές που είχαν μεγάλη διάρκεια στα αθλήματά τους, τόσο μεγάλη που σε έκανε να αναρωτιέσαι ‘πως το κάνουν αυτό;’

“Η συνέχεια είναι σαν να γίνεσαι μέρος αυτών των αθλητών και κάθε χρόνος που περνάει, βρίσκεσαι πιο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν μεγάλη έμπνευση για μένα, προκειμένου να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά” τόνισε χαρακτηριστικά ο Φέντερερ σε συνέντευξη σε Αγγλικό ραδιόφωνο.

Αυτή η σκληρή δουλειά σε συνδυασμό με το ταλέντο του Φέντερερ, τον οδήγησαν σε 20 Grand Slam τίτλους και στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για 310 εβδομάδες (παγκόσμιο ρεκόρ στο τένις).

Ο ίδιος εξηγεί ότι δύσκολα θα μπορούσε να συνεχίσει να παίζει, αν δεν είχε αυτή την αντιμετώπιση από όλους.

“Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ξέρω αν θα έπαιζα ακόμη, αν στο Wimbledon με έβαζαν να παίζω κάθε μέρα στο Court 4 αντί του κεντρικού. Θα ήταν δύσκολο για μένα, μετά από τόσα χρόνια που έχω συνηθίσει να παίζω στα γεμάτα κεντρικά courts όλου του κόσμου”