Πάει κι αυτό. Το πρώτο major της σεζόν ανήκει στο παρελθόν, με τον Κάρλος Αλκαράθ να γράφει ιστορία, συμπληρώνοντας στο Career Grand Slam. Η αλήθεια είναι πως χρειάστηκε να περάσουν 13 ημέρες για να δούμε κάτι πραγματικά συναρπαστικό. Γιατί, ουσιαστικά, αυτό ήταν το φετινό Australian Open: ένα τουρνουά με δύο – άντε τρία – ματς που ήταν καθηλωτικά.
Οι δύο ανδρικοί ημιτελικοί και, αν θέλουμε να προσθέσουμε κάτι ακόμα, ο τελικός των γυναικών – ίσως μόνο το 3ο σετ. Κατά τα άλλα; Αποσύρσεις, εγκαταλείψεις, γκρίνια. Για το αν έπρεπε να κλείσει η οροφή ώστε να πάρει ανάσες ο Σίνερ. Για το αν έπρεπε να πάρει ιατρικό τάιμ-άουτ ο Ισπανός που υπέφερε από κράμπες. Για το πόσο “τυχερός” ήταν ο Τζόκοβιτς με την απόσυρση του Μένσικ και την εγκατάλειψη του Μουζέτι.
Για το τένις, καθαρά αγωνιστικά, ελάχιστες συζητήσεις. Ίσως γιατί το άθλημα έχει μετατραπεί πια σε ένα τεράστιο σόου. Events με έπαθλο 1.000.000 δολάρια, αγώνες επίδειξης με legends, ένα ατελείωτο πάρτι χορηγών, χρημάτων και «χαλαρότητας». Άλλοι το επικροτούν, άλλοι όχι. Γούστα είναι αυτά.
Οι πρωταγωνιστές: Αλκαράθ και Τζόκοβιτς
Αναμφίβολα, ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν ο Κάρλος Αλκαράθ. Μεγάλωσε. Και αγωνιστικά και πνευματικά. Εκτιμώ πως εκείνη η άτυχη στιγμή με τις κράμπες στον ημιτελικό του Roland Garros το 2023 απέναντι στον Τζόκοβιτς τον έκανε πιο επικίνδυνο όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, παρά όταν έχει τον απόλυτο έλεγχο.
Δείτε τι ακολούθησε. Λίγους μήνες μετά κατέκτησε το Wimbledon, παρότι είχε χάσει το 1ο σετ από τον Τζόκοβιτς με 6-1. Το 2024 κέρδισε το Roland Garros επιστρέφοντας από 1-2 τόσο στον ημιτελικό με τον Σίνερ όσο και στον τελικό με τον Ζβέρεφ. Και το 2025, όλοι θυμόμαστε το “θαύμα” του Παρισιού και το πώς γύρισε το ματς με τον Σίνερ.
Φτάνει με τον Αλκαράθ. Ας πάμε στον απίθανο Νόβακ Τζόκοβιτς.
Στη Μελβούρνη μάς απέδειξε ξανά γιατί συνεχίζει. Και γιατί να μην συνεχίσει; Όσο μπροστά του βρίσκονται μόνο ο Αλκαράθ και ο Σίνερ, δεν υπάρχει λόγος να κρεμάσει τη ρακέτα.
Θα το γράψω, όπως το έχω γράψει και πει πολλές φορές: μετά το χρυσό στο Παρίσι, θα είναι θαύμα αν πάρει major τίτλο. Πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 επίσης είχα γράψει ότι “πάει στο Παρίσι με το χρυσό μετάλλιο στις αποσκευές του”. Και έτσι ήταν. Η στέψη είχε γίνει· πήγε στο Roland Garros για το τυπικό.
Ήταν ένα τουρνουά χωρίς Σίνερ, format best of 3, κι ένας Τζόκοβιτς που “πέθαινε” για το χρυσό. Όλα έμοιαζαν ιδανικά. Όμως τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το 38 μπορεί για τον Νόλε να είναι απλώς ένας αριθμός. Για τη φύση, όμως, όχι.
Στη Μελβούρνη έκανε ένα εξαιρετικό τουρνουά, κέρδισε τον Σίνερ και μετά… άδειασε. Άλλη συνθήκη ο ημιτελικός, άλλη ο τελικός. Στον ημιτελικό είχε παίξει ουσιαστικά τρία ματς – ήταν φρέσκος. Στον τελικό κουβαλούσε 4 ώρες κι ένα 5άσετο γεμάτο ένταση. Και ο Αλκαράθ προερχόταν από ένα 5ώρο ματς με κράμπες κλπ, απλά ο Αλκαράθ είναι 22 ετών, ο Νόλε όχι.
Τι χρειάζεται για να έχει ελπίδες για το 25ο; Να παραμείνει στην πρώτη 4άδα της κατάταξης. Μπορεί να λέει ότι δεν τον νοιάζει, αλλά σίγουρα δεν θέλει να βρίσκει Αλκαράθ και Σίνερ από τα προημιτελικά.
Από εκεί και πέρα, να περιμένει την ευκαιρία του. Γιατί στη Μελβούρνη είχε όντως μεγάλη ευκαιρία, έτσι όπως εξελίχθηκε το μονοπάτι του στο τουρνουά, αλλά όπως ανέφερα και πιο πάνω το 38 δεν είναι απλά ένας αριθμός (στον αθλητισμό). Επομένως, θα πρέπει να περιμένει κάποια μεγάλη έκπληξη για να έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει έναν εκ των δύο, όχι και τους δύο.
Αν, για παράδειγμα, ο Ζβέρεφ δεν πάθαινε – για άλλη μια φορά – αυτό που παθαίνει στα μεγάλα ματς και εκμεταλλευόταν το σερβίς για τη νίκη, ίσως να μιλούσαμε για το 25ο. Τέτοιες συγκυρίες χρειάζεται πλέον ο Σέρβος. Και με τους δύο μαζί, όσο κι αν θέλει, δεν μπορεί.
Παρόλα αυτά, είναι Νο3 στον κόσμο. Όλους τους από κάτω μπορεί να τους κερδίσει ακόμα και με το αριστερό. Και όσο συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει καμία συζήτηση για απόσυρση.
Οι αχρείαστες συγκρίσεις
Η αγαπημένη ασχολία των ΜΜΕ στο τένις και μετά παίρνουν σειρά και οι φαν του αθλήματος στα διαδικτυακά καφενεία όλου του κόσμου. Κέρδισε ο Τζόκοβιτς τον Σίνερ και έπεσε το internet. Οκ, υπάρχουν κι άλλα πράγματα πίσω από αυτή τη νίκη, ειδικά για τους φαν του Σέρβου. Το είπε και ο ίδιος άλλωστε: “Αυτή η νίκη ισοδυναμεί με Grand Slam”. Όλοι γνωρίζουμε την αντιπάθεια των φαν του Νόλε για τον Σίνερ.
“Τον διέλυσε, έδειξε γιατί είναι GOAT”, φωτογραφίες AI με τον Τζόκοβιτς να κατακτά Grand Slam στα 50 και πόσα άλλα από δημοσιογράφους και απλούς φαν. Δεν χρειάζονται όλα αυτά. “Τον ευχαρίστησα που με άφησε να κερδίσω”, είπε ο Τζόκοβιτς. Φυσικά και δεν το ενοούσε έτσι όπως φαίνεται, απλώς εννοούσε ότι 5 φορές να παίξουν ξανά ξέρει ότι θα χάσει και τις 5. Το ξέρει. Δεν χρειάζεται τέτοιες νίκες ο Νόλε για να δείξει ότι είναι GOAT. Το έχει κάνει πολύ νωρίτερα. Ας χαλαρώσουμε και ας τον απολαύσουμε, όσο χρόνος του μένει.
Πάμε στον Αλκαράθ. Συγκρίσεις επί συγκρίσεων με τους Big 3. Ο Αλκαράθ είναι ο Αλκαράθ, ο Τζόκοβιτς είναι ο Τζόκοβιτς, ο Σίνερ είναι ο Σίνερ. Δεν συγκρίνονται οι εποχές, δεν συγκρίνονται οι παίκτες. Τότε ήταν άλλο τένις.
Τι μπορούμε να συγκρίνουμε; Τους παίκτες με τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ήταν ο ίδιος Ζβέρεφ του 2017-2018 με τον Ζβέρεφ του σήμερα; Ο Τσιτσιπάς είναι ο ίδιος με αυτόν του 2019-2021; Ο Μεντβέντεφ, ο Σίνερ, ο Αλκαράθ κλπ. Έτσι ναι, να τις καταλάβω τις συγκρίσεις γιατί πολύ απλά μπορούμε να πάρουμε απαντήσεις από τους ίδιους τους παίκτες.
Τρομερή Ριμπάκινα, «θηρίο» η Σβιτολίνα
Στο γυναικείο ταμπλό, τρομερό τουρνουά από την Έλενα Ριμπάκινα. Εντυπωσιακή αντίδραση στο τρίτο σετ του τελικού, πιο ελεύθερη, πιο αποφασισμένη, πιο αποτελεσματική.
Κέρδισε τις Νο1 και Νο2 του κόσμου, χάνοντας ένα σετ, κέρδισε την Πεγκούλα στα ημιτελικά. Κέρδισε 3 παίκτριες Top-10, έφτασε τις 10 σερί νίκες με παίκτριες 10άδας και πήρε δίκαια τον τίτλο, κόντρα στη Σαμπαλένκα, που όταν αρχίζει να χάνει τη συγκέντρωσή της και ασχολείται με το box της, τις γκριμάτσες της και γενικά με όλα αυτά τα επιτηδευμένα που κάνει στο κορτ, από Νο1 μετατρέπεται σε Νο50. Όταν είναι απόλυτα συγκεντρωμένη, τότε είναι πραγματικά ανίκητη.
Ξεχώρισα επίσης την Ελίνα Σβιτολίνα. Εξαιρετικό τουρνουά. Δεν κατάφερε και πάλι να κερδίσει τη Σαμπαλένκα, κάτι που ίσως μπορεί να γίνει αν καταφέρει να παραμερίσει το μίσος της. Όταν αντί για τη Σαμπαλένκα βλέπει τον Αλεξάντερ Λουκασένκο (σ.σ πρόεδρος Λευκορωσίας), ναι δύσκολα θα μπορέσει να την κερδίσει.
Ωστόσο, πέταξε έξω Αντρέεβα, Γκοφ και όχι απλά τις πέταξε έξω, αλλά παραχώρησε συνολικά μόλις 9 games! Όταν μια 31χρονη αποκλείει για πλάκα την 18χρονη Αντρέεβα και την 21χρονη Γκοφ, δεν είναι λίγο…
Γενικά, το Australian Open 2026 δεν είχε το θέαμα που περίμενα. Μπορεί να μην είναι το μόνο, μπορεί να γίνεται εδώ και καιρό, μπορεί πλέον να ενδιαφέρουν το μικτό διπλό και τα εκατομμύρια που δίνουν οι εταιρίες για το σόου. Δεν ξέρω, μπορεί κι εγώ να πέφτω “θύμα” της σύγκρισης που έγραψα πιο πάνω.
Μακάρι το τένις να επιστρέψει περισσότερο στα κορτ. Μαζί του και το πάθος, η ένταση, η ενέργεια.
Ραντεβού στο Παρίσι, στις 24 Μαΐου.
Θάνος Σταθόπουλος
