Ένας από τους σπουδαιότερους τενίστες της τελευταίας 20ετίας που απετέλεσε και τη “χρυσή εποχή” του αθλήματος του τένις, ο Άντι Μάρεϊ, αποσύρεται από την ενεργό δράση και το Tennis24 κάνει μια αναδρομή στα ορόσημα της σπουδαίας καριέρας του Βρετανού τενίστα!


Δυστυχώς, ο Άντι Μάρεϊ δεν κατάφερε να κερδίσει τη “μάχη” με το σώμα του…

Η ζημιά που έχει προκληθεί και ο πόνος που έχει επιφέρει αυτή στον 31χρονο Σκωτσέζο, “λύγισαν” μέχρι και το δικό του απίστευτο πείσμα…

Μέσα σε μια πολύ φορτισμένη ατμόσφαιρα, ο σπουδαιότερος Βρετανός τενίστας όλων των εποχών ανακοίνωσε, στη συνέντευξη τύπου πριν την έναρξη του Αυστραλιανού Όπεν, ότι θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση εντός του 2019.

Ιδανικά, θα ήθελε αυτό να γίνει στο αγαπημένο του Wimbledon, ωστόσο, η κατάστασή του είναι τόσο επίπονη αυτή τη στιγμή που μπορεί το οριστικό “αντίο” να έρθει και νωρίτερα…

Φυσικά, η είδηση της επικείμενης απόσυρσής του έκανε τον γύρο του κόσμου, προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων και σχολίων όλων με πολύ θετικά λόγια για τα όσα προσέφερε ο 31χρονος τενίστας στο άθλημα του τένις.

Το τέλος, είναι η αλήθεια, έρχεται άδοξα για τον Μάρεϊ ο οποίος, ουσιαστικά από τα μέσα της σεζόν 2017 και μετά, δεν ήταν ο παίκτης που είχαμε συνηθίσει στα προηγούμενα 12 χρόνια παρουσίας του στο τουρ.

Η κατάσταση του δεξιού γοφού του έμελλε να είναι τελικά αυτή που θα κέρδιζε τη μάχη και θα τον έθετε εκτός από το επαγγελματικό τένις.

Όπως και ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε σε αυτή τη συγκινητική και πολύ δύσκολη για τον ίδιο συνέντευξη τύπου, έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να επανέλθει στο κορυφαίο επίπεδο.

Επέμβαση, άπειρες εργατοώρες αποθεραπείας, έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης στο μισό 2017 και σε πολύ μεγάλο κομμάτι του 2018 αλλά τίποτα δεν βοήθησε ώστε ο Σκωτσέζος, πρώτα απ’όλα, να μην πονά.

Ο πόνος σε συνδυασμό με τους περιορισμούς που έχει φέρει αυτό στο physical παιχνίδι του τον κάνουν να μην απολαμβάνει πια το άθλημα του τένις, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Το τέλος δεν ήταν το ιδανικό, δεν αναιρεί όμως το τι ακριβώς πέτυχε αυτός ο τενίστας σε μια πολύ πλούσια σε διακρίσεις καριέρα.


Ο Αντι Μάρεϊ έγινε επαγγελματίας το 2005 και, δίχως να το γνωρίζει βέβαια τότε, αυτό σήμαινε ότι θα “έπεφτε” πάνω στη “χρυσή γενιά” του τένις με τρεις από τους καλύτερους τενίστες όλων των εποχών να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή την ίδια περίοδο με αυτόν.

Συνομίληκος του Νόβακ Τζόκοβιτς, έναν χρόνο μικρότερος του Ραφαέλ Ναδάλ και έξι χρόνια μικρότερος του κραταιού ακόμα και στα 37 του, Ρότζερ Φέντερερ, ο Μάρεϊ είχε την ευχή και την κατάρα να είναι μέλος αυτής της απίστευτης era που πήρε και το προσωνύμιο Big4.

Το τένις υπήρχε στην οικογένειά του από πολύ μικρή ηλικία καθώς η μητέρα του, Τζούντι ήταν προπονήτρια τένις ενώ ο μεγάλος του αδερφός, Τζέιμι, έπαιζε τένις και κατέληξε να είναι ένας εκπληκτικός παίκτης στα διπλά έχοντας φτάσει μέχρι και το Νο1 της σχετικής κατάταξης.

Τελικά, ο μικρός Άντι θα πετύχαινε και αυτός ασύλληπτα πράγματα για το βρετανικό τένις όντας μακράν ο πιο επιτυχημένος τενίστας στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας…

  • Δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο μονό (2012, 2016)

Ο Άντι Μάρεϊ είναι ο μοναδικός τενίστας στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κερδίζει δύο back to back χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο μονό!

Η αρχή έγινε σε πάτριο έδαφος, το 2012, κερδίζοντας εμφατικά τότε τον Ρότζερ Φέντερερ με 6-2, 6-1, 6-4 προκαλώντας το πανδαιμόνιο φυσικά στο Λονδίνο που φιλοξενούσε εκείνο το καλοκαίρι τους Αγώνες.

Το ακόμα πιο δύσκολο ήταν το γεγονός ότι υπερασπίστηκε, τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, το χρυσό ολυμπιακό του μετάλλιο κερδίζοντας τότε τον Χουάν Μαρτίν Ντελ Πότρο με 7-5, 4-6, 6-2, 7-5.

  • Πρώην Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης

Αφού είδε επί σειρά ετών τους Ρότζερ Φέντερερ, Ραφαέλ Ναδάλ και Νόβακ Τζόκοβιτς να καταλαμβάνουν την κορυφαία θέση στον κόσμο, ο Σκωτσέζος έγινε ο μόνος τενίστας που κατάφερε να “σπάσει” την κυριαρχία των τριών θρυλικών αυτών τενιστών όσον αφορά στο Νο1 του κόσμου.

Και το κατάφερε σχετικά αργά στην καριέρα του, ουσιαστικά στην τελευταία του “γεμάτη” σεζόν, το 2016.

Η νίκη του στο τέλος της σεζόν επί του Νόβακ Τζόκοβιτς στον τελικό του World Tour Finals, το ένα και μοναδικό ATP Finals που κατάφερε να κερδίσει του έδωσε και την κορυφαία θέση στον κόσμο την οποία και κράτησε μέχρι τον Αύγουστο του 2017 καθώς τα προβλήματα τραυματισμού είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται.

Πέραν όμως από το Νο1 του κόσμου που ήταν η δική του “κορυφή”, η συνέπεια που είχε ο Άντι Μάρεϊ στην κατάταξη της ATP είναι υποδειγματική.

Από τον Αύγουστο του 2008 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2014 δεν έπεσε ποτέ από το Top5 της παγκόσμιας κατάταξης ενώ από τον Φλεβάρη του 2015 μέχρι και τον Οκτώβρη του 2017 ήταν σταθερά εντός του Top3!

  • Τρεις Grand Slam τίτλοι (US Open 2012, Wimbledon 2013, 2016)

Η σχέση του Άντι Μάρεϊ με τους Major τίτλους πέρασε από χίλια μύρια κύματα είναι η αλήθεια.

Όχι ότι δεν τα πήγαινε καλά, το αντίθετο, αλλά επί σειρά ετών έφτανε στην πηγή χωρίς να πίνει νερό.

O Mάρεϊ έχασε τους τέσσερις πρώτους τελικούς Grand Slam στους οποίους αγωνίστηκε (US Open 2008, Australian Open 2010, 2011, Wimbledon 2012), όλους κόντρα σε έναν εκ των Φέντερερ, Τζόκοβιτς, πριν μπορέσει επιτέλους να κερδίσει για πρώτη φορά Major στον επικό τελικό του US Open το 2012 κόντρα στον Νόβακ Τζόκοβιτς με 7-6, 7-5, 2-6, 3-6, 6-2.

Ο τεράστιος βέβαια πόθος του παρέμενε να επικρατήσει στο Grand Slam της χώρας του, στο ιστορικό Wimbledon.

Εκεί που ουδείς Βρετανός τενίστας από τον Φρεντ Πέρι το πολύ μακρινό 1936 είχε καταφέρει να κερδίσει.

Έναν χρόνο μετά τον χαμένο τελικό του 2012 κόντρα στον Ρότζερ Φέντερερ όπου τα δάκρυα του Μάρεϊ είχαν συγκινήσει τον κόσμο του τένις, ήρθε η εξιλέωση.

Στο Wimbledon του 2013, έσπασε μια κατάρα 77 ετών και, νικώντας ξανά τον Νόβακ Τζόκοβιτς στον τελικό με 6-4, 7-5, 6-4 για τον δεύτερο Major τίτλο του και πιο γλυκό απ’όλους!

Το παιχνίδι του στο γρασίδι ήταν ανέκαθεν εξαιρετικό και ο Μάρεϊ, τρία χρόνια αργότερο, το μαγικό για αυτόν 2016, θα κατακτούσε για δεύτερη φορά το Wimbledon κερδίζοντας  στον τελικό τον Μίλος Ράονιτς με 6-4, 7-6, 7-6 φθάνοντας τα τρία Grand Slam.

Συνολικά ο Μάρεϊ έπαιξε σε έντεκα τελικούς Slam κερδίζοντας μόνο τους τρεις, απόρροια και του γεγονότος ότι διαρκώς έπεφτε πάνω σε Ρότζερ Φέντερερ και Νόβακ Τζόκοβιτς αλλά και κόντρα στον Ραφαέλ Ναδάλ σε αρκετούς ημιτελικούς.

  • Οδήγησε τη Μεγάλη Βρετανία στον θρόνο του Davis Cup (2015)

O Σκωτσέζος τενίστας ήταν ο “ήρωας” της σειράς με το Βέλγιο στον τελικό του Davis Cup εκείνης της σεζόν μιας και συμμετείχε και στις τρεις νίκες που πέτυχε η ομάδα του για να επιστρέψει στον “θρόνο” της συγκεκριμένης διοργάνωσης μετά από 79 ολόκληρα χρόνια…

 

  • 45 τίτλοι καριέρας εκ των οποίων 14 Masters

H σταθερότητά του σε συγκομιδή τίτλων ήταν επίσης φανταστική.

Από το 2006 και τον πρώτο του επαγγελματικό τίτλο στο Σαν Χοσέ, μέχρι και το 2017 με τον τελευταίο του χρονικά τίτλο να είναι το Ντουμπάι, ο Μάρεϊ κέρδιζε τουλάχιστον ένα τρόπαιο σε όλες τις σεζόν του στο τουρ!

Κάποιες χρονιές ήταν βέβαια καλύτερες από άλλες με breakthrough σεζόν το 2008 όπου κέρδισε τα πρώτα του Masters σε Μαδρίτη και Σινσινάτι.

Το 2009 κέρδισε έξι τίτλους μεταξύ των οποίων το Μαϊάμι και το Μόντρεαλ, το 2011 πέντε τίτλους με Masters νίκες σε Σανγκάη και Σινσινάτι.

Το 2016 ήταν όμως η σεζόν όπου έσπασε όλα τα προσωπικά του ρεκόρ με εννιά τίτλους μεταξύ των οποίων: Ρώμη, Σανγκάη, Wimbledon, World Tour Finals, Παρίσι και Ολυμπιακούς Αγώνες.


Γιατί θα τον θυμόμαστε;

Μία από τις πρώτες λέξεις που έρχεται στο μυαλό όλων όταν ακούμε το ονοματεπώνυμο Άντι Μάρεϊ είναι μάλλον η λέξη μαχητής.

Ο Σκωτσέζος τενίστας, από τον πρώτο χρόνο της παρουσίας του στο τουρ, έμπαινε σε κάθε ματς δίνοντας ό,τι είχε και δεν είχε σε κάθε πόντο.

Απίστευτα ψυχικά αποθέματα, ανελέητα τρεξίματα, άρνηση να παραδοθεί άνευ όρων, όλα αυτά περιγράφουν τον τενίστα Άντι Μάρεϊ που ό,τι κατάφερε να κερδίσει στο άθλημα του τένις το έκανε “καταπίνοντας” άπειρα χιλιόμετρα και αφήνοντας τα πάντα στο κορτ.

Βασικά αμυντικογενής παίκτης, δεν είχε σε καμία περίπτωση τη μαεστρία ενός Ρότζερ Φέντερερ, την έκρηξη ενός Ραφαέλ Ναδάλ ούτε το ρομποτικό μυαλό του Νόβακ Τζόκοβιτς, ήταν όμως ένας εκπληκτικός αθλητής που εκτόξευσε μαζί με τους προαναφερθέντες παίκτες την έννοια του baseline τενίστα σε άλλο επίπεδο.

Ήταν ο παίκτης που σε εξουθένωνε με τις άμυνές του, σε “άδειαζε” σωματικά και πνευματικά ώστε στο τέλος αυτός συνήθως άντεχε περισσότερο και έφευγε από το κορτ με τη νίκη.

Φυσικά, ο τόσο physical τρόπος παιχνιδιού έμελλε να είναι ουσιαστικά και η αιτία που αποχωρεί από το άθλημα πρόωρα.

Η επί χρόνια σωματική του εξουθένωση έφτασε στα όριά της και ο δεξιός του γοφός τελικά τον “εγκατέλειψε”.

Ο Μάρεϊ μπορεί να μην ήταν και πιο “θετικός” άνθρωπος όταν τον έβλεπες να αγωνίζεται, η εικόνα σώματος ήταν τις περισσότερες φορές μάλλον αρνητική, ωστόσο, ήταν ένας τενίστας που δίδαξε fair play με τις δηλώσεις και τη στάση του όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν υποτίμησε ποτέ επιτυχία αντιπάλου του, δεν χρησιμοποίησε δικαιολογίες για “στραβά” αποτελέσματα όντας πάντα μετρημένος και ταπεινός στις εκφράσεις του.

“Ανοικτός” στο να μιλά για εύρος θεμάτων, ο Μάρεϊ έχει μιλήσει επανειλημμένα για την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την ισότητα των δύο φύλων και για πολιτικά ζητήματα της Μεγάλης Βρετανίας και όχι μόνο.

Γνωστός και για το χιούμορ και ειδικά τον αυτοσαρκασμό του, έχει πολλάκις αποδείξει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πόσο ακομπλεξάριστος είναι σε πλήθος αναρτήσεων.


Το επόμενο βήμα

Ακόμα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς θα έρθει και επίσημα το τέλος της καριέρας του Βρετανού τενίστα.

Αν αυτό γίνει με τους δικούς του όρους στο Wimbledon θα είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί αυτή τη στιγμή.

Δίχως να γνωρίζουμε τις επόμενες προθέσεις του, δεν θέλουμε ο Άντι Μάρεϊ να μείνει μακριά από το τένις.

Το απέδειξε και ως σχολιαστής στο περσινό Wimbledon για το BBC ότι είναι απολαυστικός και οι γνώσεις του για το άθλημα έχοντας και την τεχνογνωσία ενός κορυφαίου παίκτη είναι διδακτικές για όλους μας.

Επίσης, γιατί να μην τον δούμε και μελλοντικά στη θέση ενός coach καθώς έχει όλη τη θεωρητική και πρακτική γνώση του αθλήματος ενώ παράλληλα μπορεί να μεταφέρει τη δική του “φλόγα” για το άθλημα στον τενίστα που θα προπονεί!

Ό,τι και αν αποφασίσει, εμείς τον ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις!

 

Κώστας Αϊτάκης