Έπεται και συνέχεια...
05.02.16
Image Οι προβλέψεις στον αθλητισμό, από τη στιγμή την οποία κανένας δε διαθέτει μαντικές ικανότητες και δεν έχει το χάρισμα της... Πυθίας, ενέχουν πάντα το μεγάλο ρίσκο της αστοχίας και θα πρέπει να στηρίζονται σε ένα μεγάλο βαθμό... , στη λογική και στη σωστή ανάγνωση και καταγραφή των ρεαλιστικών δεδομένων, περιορίζοντας έτσι το ποσοστό της διάψευσης.

Και όταν κάποια δεδομένα είναι τόσο ατράνταχτα και πασιφανή, όπως αυτά που συνθέτουν το status που επικρατεί αυτήν τη στιγμή στο ανδρικό τένις, κάθε άλλο αποτέλεσμα πέραν του αναμενόμενου, μπαίνει πια στην κατηγορία της έκπληξης…

Γιατί παίρνοντας ως γνώμονα τα πεπραγμένα των τελευταίων ετών, μόνο έκπληξη μπορεί να θεωρηθεί πια, όταν ο Νόβακ Τζόκοβιτς δεν παίρνει τον τίτλο σε οποιοδήποτε και το τονίζω, σε οποιοδήποτε τουρνουά συμμετέχει…

Μπορεί να ακούγεται κάπως κυνικό και απόλυτο, αλλά το ίδιο κυνικός και απόλυτος, είναι και ο τρόπος με τον οποίο ο τεράστιος Σέρβος, παίρνοντας το νήμα ακριβώς από εκεί που το άφησε σε όλο το 2015, ξεκίνησε και το 2016. Και πάλι σαρωτικός, με την ίδια περσινή φρενήρη ταχύτητα, κατακτώντας στη Μελβούρνη για 6η φορά το Αυστραλιανό Open-αριθμός ρεκόρ μαζί με τον Ρόι Έμερσον και παράλληλα το 11ο Grand Slam της θρυλικής καριέρας του, ισοφαρίζοντας στην 5η θέση όλων των εποχών και 4η στην Open Era, δύο μύθους του αθλήματος: τον Ροντ Λέιβερ και τον Μπιόρν Μπόργκ.

Αυτά που είδαμε φέτος στην Αυστραλία και η εικόνα που μας άφησαν με την παρουσία τους οι πρωταγωνιστές του ανδρικού tour, θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε με κάποιο τρόπο ως οδηγούς, για το τι να περιμένουμε στη συνέχεια της σεζόν.

Σαφώς τίποτα δεν είναι σίγουρο, πολλά μπορεί να αλλάξουν στην πορεία από διάφορους αστάθμητους παράγοντες, αλλά από τα γήπεδα του Melbourne Park, έγινε η πρώτη ασφαλής εξαγωγή συμπερασμάτων για το τι μέλλει γενέσθαι…

Και κατά τα διαφαινόμενα, ο στόχος του Τζόκοβιτς για το 2016 είναι να ξεπεράσει και πάλι τον ίδιο του τον εαυτό. Το έκανε μια φορά πέρυσι, ξεπερνώντας κατά πολύ σε επιτυχίες, την πρώτη του μεγαλειώδη χρονιά, του 2011 και θέλει να το κάνει και φέτος. Να πραγματοποιήσει μια ακόμα καλύτερη σεζόν, ακόμα και από την τρομακτική περσινή, που είχε χαρακτηριστεί ως η καλύτερη της καριέρας του και ως μία από τις πιο μνημειώδεις στην ιστορία του τένις!

Μπορεί να φαίνεται ακατόρθωτο, αλλά με αυτόν τον αθλητή-μηχανή, τίποτα πια δεν πρέπει να φαντάζει ακατόρθωτο ή αδύνατο…

Στην Αυστραλία ο Σέρβος, παρουσιάστηκε και πάλι παντοδύναμος, απόλυτος, κυριαρχικός. Με ολοκληρωτικό τένις, αδιανόητη συνέπεια, πλήρη μεθοδικότητα, ξεκάθαρο πλάνο σε κάθε αγώνα, προσηλωμένος σε έναν και μόνο στόχο, τον τίτλο. Με αυτήν τη μοναδική ικανότητα που διαθέτει, να παίρνει σχεδόν πάντα αυτό που θέλει, ακόμα και όταν το παιχνίδι του κάποια μέρα είναι περιστασιακά, πολύ κατώτερο των εκπληκτικών δυνατοτήτων του. Προσωπικά, δε θυμάμαι πολλές περιπτώσεις τενιστών, που σε έναν αγώνα να έκαναν 100 αβίαστα λάθη και όμως τελικά αυτοί να πανηγύρισαν την νίκη- πρόκριση… Ο απίθανος Νόλε, το «κατάφερε» ακόμα και αυτό, στο γύρο των 16 με αντίπαλο τον Σιμόν.

Είναι στιγμές που θαρρείς, ότι παίζει ακριβώς όσο χρειάζεται για να πάρει το προσδοκώμενο. Έμπλεος αυτοπεποίθησης και αυτοκυριαρχίας, ξέρει ότι αυτός ορίζει αυτήν τη στιγμή τους κανόνες του παιχνιδιού. Είναι ο man to beat για όλους τους υπόλοιπους, αλλά αυτό, αντί ίσως ενίοτε να τον αγχώνει, με την απίστευτη πνευματική διαύγεια και ισορροπία που διαθέτει, τον χαλυβδώνει ακόμα περισσότερο και θα λέγαμε ότι τελικά, μάλλον οι αντίπαλοι αγχώνονται που τον βρίσκουν απέναντί τους…

Αυτό το άγχος απέναντι στον Τζόκοβιτς, είναι και η μοναδική λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί, στην τραγική εμφάνιση του Φέντερερ στα δύο πρώτα σετ του μεταξύ τους ημιτελικού. Δύο σετ, που αν δεν ήταν τα χειρότερα, πρέπει να ήταν από τα χειρότερα σε όλη την καριέρα του Ελβετού και που όρισαν στο μέγιστο βαθμό τον τελικό νικητή. Ήταν αναμενόμενη η «επιστροφή» στον αγώνα του Φέντερερ στο 3ο σετ, γιατί στα δύο πρώτα…απουσίαζε, αλλά ήταν πια πολύ αργά.

Το ήξερε ουσιαστικά και ο ίδιος, ότι απέναντι σε αυτόν τον εκπληκτικό Σέρβο, η ολική επαναφορά από 0-2 κάτω, θα άγγιζε το θαύμα…Και ο Νόλε, που περίμενε την αντίδραση του Ελβετού, ήταν έτοιμος και περιμένοντας τη μία ευκαιρία που θα του παρουσιαστεί στη συνέχεια, την άδραξε και πέτυχε τη χαριστική βολή στο 4ο σετ.

Ένας Φέντερερ, που μέχρι τον μεγάλο ημιτελικό, απερίφραστα μπορούμε να πούμε, ότι μας εντυπωσίασε με το αέρινο στυλ του και τις μοναδικές στιγμές που πάλι μας πρόσφερε. Μέχρι τη συνάντηση κορυφής με τον Τζόκοβιτς, ήταν ο παίκτης που είχε παίξει το καλύτερο τένις και άφησε ισχυρή παρακαταθήκη για τη συνέχεια της χρονιάς, ότι εξακολουθεί παρά τα 34 του, να είναι μαγευτικός και θα είναι αναφανδόν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές για άλλη μια σεζόν. Και φυσικά, θα διαψεύσει για πολλοστή φορά τις «Κασσάνδρες», που επιμένουν να τον θεωρούν «τελειωμένο» εδώ και κάποια χρόνια…

Μεγάλο ερωτηματικό συνεχίζει να είναι ο Ράφα Ναδάλ. Ο αποκλεισμός του από τον 1ο μόλις γύρο στη Μελβούρνη και η συνολική εικόνα που βγάζει στο court, συνεχίζει να δημιουργεί πολλούς προβληματισμούς και αμφιβολίες, για το αν μπορεί ο μεγάλος Ισπανός να επιστρέψει κάποια στιγμή στα πραγματικά του στάνταρ, στάνταρ που ουσιαστικά απέχει παρασάγγας γύρω στα δύο χρόνια τώρα. Η μαχητικότητα και η μεγάλη θέληση, που ήταν δύο από τα βασικά στοιχεία που τον είχαν οδηγήσει στην κορυφή, δεν έχουν εκλείψει από τον Ράφα, αλλά φαίνεται ότι τον έχουν εγκαταλείψει, η αυτοπεποίθηση και η καλή ψυχολογία μετά τα παρατεταμένα ανεπιτυχή αποτελέσματα.

Αυτά όμως, έχουν απόλυτη συνάρτηση με το αγωνιστικό του προφίλ, την απόδοση που έχει στο γήπεδο και η οποία είναι πασίδηλο, ότι πια δείχνει «λίγη» για αυτά που απαιτούνται για να επανέλθει στα επίπεδα που τον ξέραμε. Ο Ράφα καλείται επειγόντως, να αναδιαμορφώσει σε πολλούς τομείς το παιχνίδι του, να προσθέσει και να βελτιώσει στοιχεία που τώρα εμφανώς υστερεί, όπως για παράδειγμα είναι το προβλέψιμο backhand του και το εύκολα αντιμετωπίσιμο service του. Η αγαπημένη του χωμάτινη σεζόν που θα ξεκινήσει λίγο αργότερα, θα είναι για τον «matador» πολύ κρίσιμη φέτος και θα είναι το μεγάλο κριτήριο για τη συνολική παρουσία του για όλη τη μετέπειτα χρονιά, αλλά και γενικότερα…

Για τους δύο άλλους μεγάλους της κορυφαίας πεντάδας του παγκόσμιου τένις, τον Άντι Μάρεϊ και τον Σταν Βαβρίνκα, νομίζω ότι και φέτος θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως άλλωστε αρμόζει στη μεγάλη τους αξία. Ο Μάρεϊ, μπορεί να έχασε πεντακάθαρα στον τελικό από τον ασυγκράτητο Τζόκοβιτς, αλλά η παρουσία του για άλλη μια φορά εκεί, έστω και πάλι μόνο ως φιναλίστ, δείχνει τη συνέπειά του στα μεγάλα ραντεβού. Ο Σκωτσέζος θα είναι και φέτος ένα από τα πιο βαριά χαρτιά.

Ο Βαβρίνκα, παρά τον σχετικά πρόωρο αποκλεισμό του από το τουρνουά από έναν σαφώς βελτιωμένο και πολλά υποσχόμενο Ράονιτς, όλοι γνωρίζουμε ότι «έχει το παιχνίδι» να χτυπήσει τον οποιονδήποτε και στη μέρα του μπορεί να καταστεί τρομακτικός…

Από τους υπόλοιπους, πέραν του Ράονιτς που μας εξέπληξε ευχάριστα με την πορεία του και κυρίως την ποιοτική άνοδο που μας παρουσίασε το τένις του, δεν υπήρξε κάποιος παίκτης που να άφησε ανεξίτηλα το στίγμα του στην Αυστραλία και να στείλει σαφές μήνυμα στους υπόλοιπους, ότι τη φετινή χρονιά θα είναι στους κυρίαρχους του παιχνιδιού. Αυτό φυσικά δεν αποκλείει τίποτα, αφού μόλις κλείσαμε την πρώτη στροφή της χρονιάς και στη συνέχεια πολλά μπορούν να αλλάξουν.

Εν κατακλείδι όμως, το σαφέστερο και πιο καταφανές μήνυμα που παραλάβαμε όλοι από τα γήπεδα της Μελβούρνης, είναι η συνέχιση της παντοκρατορίας στο παγκόσμιο τένις του καταπληκτικού Νόβακ Τζόκοβιτς. Είχα αναφέρει παλαιότερα, ότι υπεραθλητές της δικής του mentalite, δε σταματούν ποτέ, όσα και αν έχουν κατακτήσει στην καριέρα τους, να οριοθετούν νέους στόχους, να τοποθετούν τον πήχη των φιλοδοξιών τους όσο γίνεται ψηλότερα.

Και ο απίστευτος Σέρβος, έχει για τη φετινή χρόνια βλέψεις ακόμα μεγαλύτερες από αυτά που ήδη έχει καταφέρει στη μεγαλειώδη καριέρα του. Ο πρώτος και διακαής του πόθος, είναι ανυπερθέτως η κατάκτηση του τίτλου στο Roland Garros. Το θέλει πολύ, είναι ο πρώτος και βασικός του στόχος και για φέτος, για να ολοκληρώσει επιτέλους το ακριβοθώρητο Career Grand Slam. Αν τελικά τα καταφέρει στο Παρίσι, ας είμαστε σίγουροι ότι θα ανοίξει ακόμα περισσότερο η όρεξή του, για να φτάσει μέσα στη σεζόν όσο γίνεται πιο μακριά. Πόσο μακριά, κανείς δε μπορεί να ξέρει, κανείς δε μπορεί να προβλέψει, αλλά και τίποτα δε μπορεί να αποκλειστεί.

Παίρνοντας ως βάση τη δαιμονιώδη κατάσταση που βρίσκεται και την κυριαρχικότητα που βγάζει στο court και σε συνδυασμό πάντα με την αντίστοιχη εικόνα των υπόλοιπων μνηστήρων, ίσως να αρχίσει να εξυφαίνεται μέσα στο μυαλό του, ένα σχέδιο που εκ πρώτης μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό και ενδεχομένως κάπως υπερφίαλο, αλλά για αυτόν τον τενίστα ίσως όχι και απαγορευτικό…

Ποιο μπορεί να είναι αυτό?

Μη ξεχνάμε ότι φέτος βρισκόμαστε σε Ολυμπιακή χρονιά, η οποία μπορεί να δημιουργήσει ένα έξτρα κίνητρο στον Νόλε, για να πετύχει αυτό που δεν έχει καταφέρει κανένας άντρας σε όλη την ιστορία του τένις, παρά μόνο η θρυλική Στέφι Γκραφ στις γυναίκες το 1988. Να κατακτήσει το λεγόμενο Golden Slam,να κερδίσει δηλαδή την ίδια χρονιά και τα τέσσερα Grand Slam και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες!

Ένας στόχος ακόμα πολύ μακρινός, που ξεπερνάει ίσως τη λογική, που φαντάζει ως «mission impossible», αλλά με αυτά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια από τον Νόβακ Τζόκοβιτς, με τις αδιάλειπτες επιτυχίες του και τις σπάνιες αγωνιστικές, πνευματικές και ψυχικές του αρετές, ίσως τελικά να μην αποδειχθεί ανέφικτος και μη πραγματοποιήσιμος…!

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ας θυμόμαστε ότι μελλοντολόγος δεν είναι κανείς και οι προβλέψεις είναι πάντα προβλέψεις, άλλοτε επιβεβαιώνονται και άλλοτε διαψεύδονται. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και ειλημμένο στον αθλητισμό και άλλωστε αυτό, είναι και ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της μαγείας του!

Μάνος Παπαδάκης - Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
 

Αρχεία Down the line

Editorial

    Το πιο δύσκολο στο τένις
    Σχεδόν κανένας πόντος στο τένις δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Σε αντίθεση με τα περισσότερα αθλήματα, το τένις έχει πιο πολλούς πόντους υπό πίεση: Game points, Set points, Match points, Championship points. ..
    Διαβάστε...

Mental Toughness

    «Πολεμώντας» το άγχος
    Άγχος. Μια συναισθηματική κατάσταση που πολλές φορές μας οδηγεί σε αρνητικές καταστάσεις. Ο Δρ Συμεών Σιωμόπουλος, μέσα από τη στήλη του Mental Toughness, μας εξηγεί τρόπους ..
    Διαβάστε...

Down the line

    Σημάδεψε την ιστορία
    Ήρθε στο Παρίσι έχοντας μία συγκεκριμένη αποστολή. Να κατακτήσει τον 10ο τίτλο του στο Roland Garros, ένα ρεκόρ απίστευτο, ένα νούμερο εξωπραγματικό και να σφραγίσει ο ίδιος με τα χέρια του μία από τις πιο λαμπρές σελίδες ..
    Διαβάστε...

Integral Tennis

    In the Zone
    «Κι εσύ βλέπεις τον εαυτό σου να βυθίζεται σε μια εκστατική κατάσταση, σε σημείο που νιώθεις ότι σχεδόν δεν υπάρχεις. Έζησα αυτήν την εμπειρία κι άλλοτε. Το χέρι μου μοιάζει να μην ακολουθεί το σώμα μου ..
    Διαβάστε...