Η χρονιά της ζωής του!
26.11.15
Image Η λέξη φαβορί σε ολόκληρο το φάσμα του αθλητισμού, χρησιμοποιείται ως γνωστόν, για να χαρακτηρίσει τον άνθρωπο/αθλητή ή την ομάδα, που έχει τις περισσότερες πιθανότητες επικράτησης σε έναν αγώνα ή σε ένα ολόκληρο τουρνουά.

Αλήθεια, πόσοι ήταν οι φίλαθλοι του τένις, που πριν ξεκινήσει το ATP World Tour Finals στο Λονδίνο, δεν έδιναν αυτόν τον τίτλο, του φαβορί και μάλιστα με τον επιθετικό προσδιορισμό, αδιαφιλονίκητο, στον Νόβακ Τζόκοβιτς…;;

Η απάντηση νομίζω είναι απλή, μάλλον ελάχιστοι…

Και πώς να γίνει διαφορετικά, βλέποντας τα πεπραγμένα αυτού του υπεραθλητή από το Βελιγράδι μέσα στο 2015;  Κάθε άλλος χαρακτηρισμός για τον Τζόκοβιτς, πέραν του ακλόνητου
φαβορί, θα ήταν επιεικώς, κατάφωρη αδικία. Δε χρειαζόταν ούτε εξειδίκευση στο αντικείμενο, ούτε ιδιαίτερη φαντασία, ούτε εμπεριστατωμένη γνώση. Χρειαζόταν απλή ανάγνωση και
καταγραφή της πραγματικότητας…

Και η πραγματικότητα είναι μία και μοναδική. Αυτήν την στιγμή στο παγκόσμιο tour, ο απίστευτος Νόβακ Τζόκοβιτς είναι ο κορυφαίος παίκτης του πλανήτη, βγάζοντας μια παρουσία στα court, απόλυτη, κυριαρχική, καταλυτική!

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το φετινό Masters Cup στο Λονδίνο δε νομίζω να μας έκανε σοφότερους… Είδαμε περίπου αυτά που περιμέναμε, όσον αφορά τουλάχιστον τον τελικό θριαμβευτή… Τους 8 κορυφαίους τενίστες της παγκόσμιας κατάταξης στην αφετηρία, για να διεκδικήσουν τον τίτλο στο επονομαζόμενο και «5ο Grand Slam» της σεζόν και τελικά το τρόπαιο να υψώνεται στον ουρανό της Ο2 Arena και πάλι από τον  Νόβακ Τζόκοβιτς, τον άνθρωπο που φέτος πραγματοποίησε την καλύτερη σεζόν της μυθικής καριέρας του και μία από τις καλύτερες που έχουν καταγραφεί στην ιστορία του τένις!

Πως αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς μια σεζόν, όταν ένας τενίστας έχει 15 σερί συμμετοχές σε τελικούς, στα 16 τουρνουά που συμμετείχε όλη τη χρονιά, με 11 τίτλους, που περιλαμβάνουν
3 Grand Slam, 6 Masters και το τρόπαιο του ATP WTF;; Μια μνημειώδης σεζόν!

Πολλές φορές, γιατί μας δίνει ο ίδιος αυτό το δικαίωμα, έχουμε εξάρει τα αγωνιστικά, τα ψυχικά και τα πνευματικά χαρίσματα που διαθέτει ο Σέρβος superstar και που συσσωρευμένα στον μέγιστο βαθμό, δημιουργούν αυτό το εκρηκτικό μείγμα που τον έχει εκτοξεύσει στην κορυφή του παγκόσμιου τένις, ως το αδιαπραγμάτευτο Νο 1 του κόσμου.

Και ως ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών, έχει και αυτό το ιδιαίτερο χάρισμα που έχουν οι εκλεκτοί υπερπρωταθλητές, να παίρνει από τον εαυτό του το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα την κατάλληλη στιγμή, τη στιγμή που κρίνονται τα πάντα. Και ας μη φαίνεται να βρίσκεται ως εκείνο το σημείο στην κορυφαία φόρμα του…

Έχει γίνει αρκετές φορές αυτό, το είδαμε και στο Λονδίνο. Παρουσιάστηκε πανίσχυρος, ακριβώς την ώρα που έπρεπε…Και κατά το μάλλον ή ήττον, αυτό αναμέναμε ότι θα συμβεί…

Στους αγώνες του ομίλου του, ξεκίνησε με μια εύκολη νίκη στην πρεμιέρα επί του Νισικόρι,  αλλά αμέσως μετά, έχασε καθαρά από τον Φέντερερ και με μια μέτρια εμφάνιση επί του Μπέρντιχ, κέρδισε μεν, αλλά σίγουρα δεν έπεισε ότι βρίσκεται σε τέτοια αγωνιστική κατάσταση, που θα τον οδηγούσε αταλάντευτα στην κατάκτηση του 5ου του Masters Cup.

Αλλά ο σκοπός του ήταν απλά να προκριθεί… Και βέβαια προκρίθηκε…

Από την άλλη πλευρά, συνολικά στους αγώνες των ομίλων, τον πρώτο λόγο με τις εμφανίσεις τους, έδειχναν να έχουν χωρίς αμφιβολία, οι «δύο αιώνιοι» του ανδρικού τένις, Ρότζερ Φέντερερ και Ράφα Ναδάλ. Τερματίζοντας και οι δύο, πρώτοι και αήττητοι στα γκρουπ τους, έβαζαν σοβαρή υποθήκη να φτάσουν ως το τέλος, ως την κατάκτηση του τροπαίου.

Αλλά κάπου εδώ, ήρθε και πάλι ο παράγοντας Τζόκοβιτς. Και ο Ελβετός και ο Ισπανός, ήξεραν ότι για να φτάσουν στον τίτλο, έπρεπε να υπερβούν το εμπόδιο του Σέρβου. Αλλά και για τους δύο, φάνηκε ότι αυτό το εμπόδιο ήταν και πάλι ανυπέρβλητο. Γιατί ο Νόλε, έβγαλε ξανά στο court την κρίσιμη ώρα, τον παντοδύναμο εαυτό του. Αυτό το τρομακτικό προσόν που
διαθέτει, με έναν αδιανόητο τρόπο να γίνεται σχεδόν ανίκητος, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν.

Τα δεδομένα του ημιτελικού με τον Ναδάλ, πριν την έναρξή του, ίσως ήταν κάπως διαφορετικά σε σχέση με τους πρόσφατους αγώνες τους, που όλοι ήταν νικηφόροι υπέρ του Τζόκοβιτς.
Αυτήν τη φορά, η εμφανής αγωνιστική άνοδος που παρουσίαζε ο Ράφα τον τελευταίο καιρό, που έδειχνε να πλησιάζει κοντά στον πραγματικό εαυτό του, προμήνυαν ένα ματς σίγουρα πιο
ανταγωνιστικό. Έναν Ράφα, που θα μπορούσε μετά από καιρό, να κοντράρει τον Νόλε και να μας δώσουν οι δυο τους έναν αγώνα, που θα θύμιζε κάτι από τις παλιές τους εποποιίες.  Μάταιη όμως προσμονή…

Από την αρχή του ημιτελικού, ο τεράστιος Σέρβος όρισε και πάλι τις ατραπούς και αυτού του αγώνα, κόντρα στον μεγάλο αντίπαλό του. Παρότι ο Ράφα φαινόταν να έχει κατέβει στο γήπεδο
με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, συγκριτικά με τις προηγούμενες αναμετρήσεις τους, ήταν εμφανές από το πρώτο game ότι ήταν αδύνατο να πλήξει το άρμα
που λέγεται Τζόκοβιτς.

Και πώς να γίνει αυτό, όταν το παιχνίδι του Νόλε φάνταζε βγαλμένο από λογισμικό… Για παράδειγμα, οι άψογες τοποθετήσεις των κτυπημάτων του και οι ασύλληπτες γωνίες που έδινε στη μπάλα σε αμέτρητα cross court backhand, σημαδεύοντας άφοβα το μεγαλύτερο όπλο του Ναδάλ, το forehand, δεν άφηναν κανένα περιθώριο για περαιτέρω συζητήσεις και αναλύσεις… Νόμιζες ότι ανά πάσα στιγμή, ο Τζόκοβιτς μπορούσε χωρίς να το πολυσκεφτεί, να βγάλει winner από κάθε σημείο του γηπέδου…

Ένα τρομερό παιχνίδι από τον Σέρβο, που φάνταζε μονίμως να βρίσκεται μια ταχύτητα τουλάχιστον πιο πάνω από τον Ράφα. Ένας Ράφα που κατάλαβε νωρίς, ότι ήταν αδύνατο να κερδίσει
αυτόν τον Νόλε, γεγονός που ιπποτικά, όπως κάνει πάντα άλλωστε ο μεγάλος Ισπανός, παραδέχθηκε αμέσως μετά, χαρακτηρίζοντας τον Νόβακ «ανίκητο».

Και αυτός ο χαρακτηρισμός για τον Τζόκοβιτς, «ανίκητος», φάνηκε να επιβεβαιώνεται και στον μεγάλο τελικό, ακόμα και απέναντι στον κορυφαίο παίκτη της ιστορίας, τον Ρότζερ Φέντερερ. Έναν Φέντερερ, που έχει αποδείξει επανειλημμένα, ότι με την ασύγκριτη ποιότητα και ποικιλία που έχει το παιχνίδι του, είναι ο μόνος παίκτης που μπορεί σε σταθερή βάση να πλήξει
το ολοκληρωτικό παιχνίδι του Σέρβου, να τον απειλήσει και να τον κερδίσει.

Το έκανε τρεις φορές φέτος και τις τρεις πεντακάθαρα, με την τελευταία, λίγες μέρες πριν τον τελικό. Μια επιβλητική νίκη του Ελβετού, που δημιούργησε προσδοκίες ότι στον τελικό θα γίνει μια σπουδαία μάχη, ανάμεσα στους δύο καλύτερους παίκτες του κόσμου.

Αλλά εδώ φάνηκε, πόσο δύσκολο είναι, ακόμα και αν λέγεσαι Φέντερερ και είσαι ο μεγάλος μαέστρος του αθλήματος, να νικήσεις μέσα σε μερικές μέρες, στο ίδιο τουρνουά, αυτόν τον
«ανθρώπινο ηλεκτρονικό υπολογιστή» που λέγεται Τζόκοβιτς…

Ο Φέντερερ στον τελικό προσπάθησε να παίξει, πατώντας πάνω στη μανιέρα με την οποία είχε πάρει τη νίκη στον αγώνα των ομίλων και είχε εκπλήξει όλον τον κόσμο. Παίζοντας στα ίσα
και κερδίζοντας τον Τζόκοβιτς, από τη ζώνη που όχι απλά είναι ειδικευμένος ο Σέρβος, αλλά ίσως είναι και ο καλύτερος της ιστορίας στον συγκεκριμένο τομέα. Από την baseline. Με ελάχιστες προωθήσεις στο φιλέ, που εκεί είναι το μέρος που ο Φέντερερ είναι κυρίαρχος και συνήθως ήταν ανέκαθεν το θεμέλιο πολλών επιτυχιών του απέναντι στον Νόλε.

Αυτήν τη φορά όμως όλα ήταν διαφορετικά. Αυτό το πλάνο έδειξε από το ξεκίνημα να μην δικαιώνει τον Φέντερερ, ενώ από τις πρώτες μπάλες φάνηκε μπερδεμένος, με πολλές αμφιβολίες
στο παιχνίδι του, ίσως και κάπως βιαστικός και νευρικός στις επιλογές του, με συνέπεια τα αβίαστα λάθη να έρχονται σωρηδόν. Και δεν είχε και σύμμαχο το service του, που ενώ στον
νικηφόρο αγώνα των ομίλων είχε κάνει θαύματα, στον τελικό ήταν μετριότατο.

Και απέναντί του είχε έναν Τζόκοβιτς, θα λέγαμε «υπερηχητικό». Ουσιαστικά δηλαδή, τον γνωστό Τζόκοβιτς των πολύ μεγάλων αγώνων… Ο τεράστιος Σέρβος τενίστας, είχε όλα του τα
όπλα στην κατάσταση που επιθυμούσε. Εκπληκτικό service με άριστες τοποθετήσεις και με συνεχείς εναλλαγές τρόπου εκτέλεσης, από flat, σε kick ή slice, αλλά πάντα με την ίδια
πιστότητα. 

Τα groundstrokes του όπως πάντα τρομακτικής ακρίβειας και με αυτήν τη μοναδική ικανότητα που έχει, να αλλάζει και με το forehand και με το backhand, απροβλημάτιστα
τις κατευθύνσεις που δίνει στη μπάλα και να τη στέλνει ακριβώς εκεί που επιθυμεί. Η κίνησή του στο court αδιάκοπη, ταχύτατη, με αυτή τη χαρισματική πλαστικότητα στις ενέργειές του.

Με αυτά που μας παρουσίασαν στον τελικό της Κυριακής οι δύο φιναλίστ, το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να είναι διαφορετικό, πέραν του θριάμβου για 4η συνεχή
χρονιά του σπουδαίου Σέρβου αθλητή, σε αυτό το glamorous τουρνουά που κλείνει παραδοσιακά κάθε χρονιά. 

Αυτό το τελευταίο παιχνίδι του Νόβακ Τζόκοβιτς για το  2015, με αυτήν την καταπληκτική εμφάνιση που το συνόδευσε και έχοντας απέναντί του τον μοναδικό Ρότζερ Φέντερερ,  θα μπορούσαμε να το δούμε εικονικά και σαν μια σύντομη περίληψη, σαν μια μικρή συρραφή της παρουσίας του συνολικά στη σεζόν που τελείωσε. Σαν να ήθελε σαν υστερόγραφο, να μας
υπενθυμίσει εμφατικά, βάζοντας την τελική σφραγίδα, για ποιο λόγο είναι στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης και με χαοτική αριθμητική διαφορά από τους διώκτες του.

Το 2015 ανήκε ολοκληρωτικά και χωρίς καμία συζήτηση στον απίστευτο Σέρβο τενίστα, που πραγματοποίησε αναφανδόν, την καλύτερη χρονιά της αθλητικής του ζωής. Μια μαγική χρονιά
για τον ίδιο, που κατέκτησε σχεδόν τα πάντα και που του αξίζουν στον υπερθετικό βαθμό, με βάση το σπάνιο αθλητικό του μέγεθος και την απίστευτη σταθερότητά του στο ύψιστο επίπεδο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Βρίσκεται στην απόλυτη ακμή της μεγαλειώδους καριέρας του, έχει ήδη φτάσει στα ανώτατα σκαλοπάτια στην ιεράρχηση των πραγματικά κορυφαίων παικτών που εμφανίστηκαν ποτέ και
όλα συντείνουν ότι και στο μέλλον, θα συνεχίσει να γράφει με χρυσή μελάνη το όνομά του, στον ρου της παγκόσμιας τενιστικής ιστορίας!

Μάνος Παπαδάκης - Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
 

Αρχεία Down the line

Editorial

    Το πιο δύσκολο στο τένις
    Σχεδόν κανένας πόντος στο τένις δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Σε αντίθεση με τα περισσότερα αθλήματα, το τένις έχει πιο πολλούς πόντους υπό πίεση: Game points, Set points, Match points, Championship points. ..
    Διαβάστε...

Mental Toughness

    «Πολεμώντας» το άγχος
    Άγχος. Μια συναισθηματική κατάσταση που πολλές φορές μας οδηγεί σε αρνητικές καταστάσεις. Ο Δρ Συμεών Σιωμόπουλος, μέσα από τη στήλη του Mental Toughness, μας εξηγεί τρόπους ..
    Διαβάστε...

Down the line

    Η μαγεία συνεχίζεται...
    Πιθανότατα αναρωτιούνται και απορούν πολλοί: μα πως είναι δυνατόν ένας αθλητής όσο κορυφαίας κλάσης κι αν είναι, στην ηλικία των 35 ετών, με μια καριέρα που πλησιάζει τα 20 χρόνια, μετά από εξάμηνη αποχή πέρυσι από τα γήπεδα ..
    Διαβάστε...

Integral Tennis

    In the Zone
    «Κι εσύ βλέπεις τον εαυτό σου να βυθίζεται σε μια εκστατική κατάσταση, σε σημείο που νιώθεις ότι σχεδόν δεν υπάρχεις. Έζησα αυτήν την εμπειρία κι άλλοτε. Το χέρι μου μοιάζει να μην ακολουθεί το σώμα μου ..
    Διαβάστε...