Απ'τους καλύτερους.. ever
12.09.13
Image Στην πιο φαντασμαγορική πόλη του κόσμου, την Νέα Υόρκη και στο μεγαλοπρεπέστερο γήπεδο τένις που υπάρχει στον πλανήτη, το Arthur Ashe Stadium, ο Ραφαέλ Ναδάλ κατέκτησε το 13ο Grand Slam της καριέρας του , επιβεβαιώνοντας ότι το 2013, παίζει το καλύτερο τένις της ζωής του!

Όταν πριν λίγο καιρό κατάφερε το double, να θριαμβεύσει στα δύο τουρνουά Masters που προηγήθηκαν του US OPEN, σε Σινσινάτι και Μόντρεαλ, έστειλε ένα εκκωφαντικό μήνυμα σε όλους για το ποιος θα είναι το αφεντικό στη Νέα Υόρκη.

Όπερ και εγένετο.

Ξεπερνώντας με χαρακτηριστική, σχεδόν σαδιστική, ευκολία όλα τα εμπόδια που βρέθηκαν στο διάβα του, έφτασε στο μεγάλο τελικό του Αμερικανικού Open, περίπου σαν να έκανε προπόνηση... Το πόσο κυριαρχικός ήταν σε όλη τη διαδρομή του μέχρι τον τελικό, αρκεί να θυμηθούμε ότι δέχθηκε μόλις ένα break στο service του, από τον Γκασκέ στον ημιτελικό!

Αλλά κυρίως η όλη παρουσία του, εξέπεμπε μια επιβλητικότητα και μια στιβαρότητα, που τρόμαζε τους αντιπάλους του.

Από την άλλη πλευρά του ταμπλό, το Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης Νόβακ Τζόκοβιτς, παρότι προχωρούσε τους γύρους, δεν έδειχνε την ίδια δυναμική στο παιχνίδι του, όπως αυτή του Ναδάλ. Ο Τζόκοβιτς, ας μη γελιόμαστε, έχει διαφορά από τον υπερπαίκτη του 2011, που πολύ απλά, δεν υπήρχε τρόπος να χάσει…

Στον ημιτελικό, συνάντησε τρομακτική αντίσταση από τον Στάνισλαβ Βαβρίνκα, πριν τον καταβάλλει τελικά στα 5 σετ, σε έναν σπουδαίο αγώνα.

Δε θα μπορούσα εδώ να μη σταθώ στον καταπληκτικό Ελβετό, που έκανε ένα απίστευτο τουρνουά, με κορύφωση τη νίκη επί του απογοητευτικού Μάρεϊ, ο οποίος έχει μείνει ακόμα μάλλον στις δάφνες του Wimbledon…. Να είστε σίγουροι, ότι αυτό που προσέφερε ένα μεγαλοπρεπές standing ovation από όλο το Arthur Ashe στον Βαβρίνκα, παρά την ήττα του από τον Τζόκοβιτς, καθώς και η καθολική αναγνώριση της αξίας του, δεν είναι το ότι έφτασε μέχρι τον ημιτελικό ενός Grand Slam. Αυτό το έχουν καταφέρει πολλοί παίκτες.

Αυτό που δεν έχουν καταφέρει όμως πολλοί, είναι να το κάνουν με τον τρόπο και το στυλ τένις που παίζει, που θα το χαρακτήριζα απολαυστικό. Φουλ επίθεση και, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ένα από τα ωραιότερα one handed backhand down the line, που έχουν εμφανιστεί ποτέ! Το κριτήριο του κόσμου σπάνια λαθεύει…..

Όταν έγινε η κλήρωση και καταρτίστηκαν τα ταμπλό, η λογική έλεγε ότι ο Ναδάλ θα συναντούσε στον προημιτελικό τον αιώνιο αντίπαλό του Ρότζερ Φέντερερ και όλος ο κόσμος προετοιμαζόταν για αυτό το απόλυτο ματς. Ένας αγώνας που τελικά δεν έγινε ποτέ.

Το τένις από τη φύση του, γι’αυτό είναι και τόσο μοναδικό και ελκυστικό σαν σπορ, είναι απόλυτα συνυφασμένο με δύο λέξεις που λέγονται ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Σε κανένα άλλο άθλημα, δε συναντάμε τέτοια επιρροή αυτών των δύο χαρακτηριστικών στον αθλητή. Όσοι έχουν πιάσει ρακέτα στη ζωή τους έστω και λίγες φορές, μπορούν νομίζω να το κατανοήσουν.

Ακριβώς σε αυτή τη φάση βρίσκεται αυτήν την εποχή και ο Φέντερερ. Όπως ουσιαστικά παραδέχθηκε και ο ίδιος, πάσχει από έλλειμμα αυτοπεποίθησης. Προσωπικά, δε βρίσκω πια είναι η τόσο εμφανής πτώση, αμιγώς τενιστικά, στο παιχνίδι του Ελβετού. Οι χορευτικές κινήσεις του συνεχίζουν να συναρπάζουν, οι μαγικές εμπνεύσεις του παραμένουν αναλλοίωτες.

Αυτό όμως που έχει αλλάξει είναι η διαχείριση των κρίσιμων πόντων, που έχουν συχνά πια αρνητικό αποτέλεσμα για τον ίδιο, απόρροια της μηδενικής του ψυχολογίας. Στον αγώνα με τον Ρομπρέδο, έφτανε με περίπατο στα break point, αλλά στους κρίσιμους πόντους για το break ήταν τραγικός, τελειώνοντας τον αγώνα με 2 στα 16 break point!  Αποτέλεσμα για άλλη μια φορά φέτος, ο αποκλεισμός από νωρίς σε ένα μεγάλο τουρνουά και χωρίς αντίρρηση πια και με διαφορά, ο κορυφαίος τενίστας όλων των εποχών, διατρέχει τη χειρότερη σεζόν της καριέρας του.

Όλοι μιλούν για έλλειψη κινήτρου του βασιλιά. Ίσως η κατάκτηση του 13ου Major από τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή του, η μείωση της διαφοράς στα 4 από τα 17 δικά του και οι συζητήσεις που έχουν αρχίσει από μερικούς περί G.O.A.T., να είναι η σπίθα που χρειάζεται ο Ελβετός μαέστρος για τη μεγάλη αντεπίθεση…..

Από το ναδίρ όμως του Φέντερερ, επιστρέφουμε στο ζενίθ της καριέρας του μεγάλου θριαμβευτή Ραφαέλ Ναδάλ, που στον τελικό με τον Νόβακ Τζόκοβιτς αποφάσισαν να απογειώσουν στη….στρατόσφαιρα το τένις. Η ποιότητα του αγώνα που είδαμε στον τελικό, κυρίως στο 2ο και στο 3ο σετ, παρέπεμπε σε κάτι διαστημικό... που θύμιζε κάποιες στιγμές virtual reality.

Παρενθετικά εδώ θα ήθελα να επισημάνω, ότι το rivalry μεταξύ Ναδάλ-Τζόκοβιτς είναι πια σίγουρα επικό. Οι μονομαχίες τους πολλές φορές ξεπερνούν τη φαντασία και μας έχουν χαρίσει στιγμές αξέχαστες. Στο μοναδικό σημείο που υστερεί αυτό το rivalry, έναντι του θρυλικότερου στην ιστορία του τένις μεταξύ Φέντερερ-Ναδάλ, είναι ότι Νόλε και Ράφα έχουν παρόμοιο στυλ παιχνιδιού, ενώ Ρότζερ και Ράφα είναι τόσο διαφορετικοί παίκτες και αυτή η ποικιλία τένις στις μονομαχίες τους αποπνέει και όλη αυτή τη μαγεία! 

Στο μεγάλο τελικό λοιπόν, ο Σέρβος έκανε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να εξοντώσει αυτό τον υπεραθλητή που λέγεται Ναδάλ. Βγήκε νικητής σε ένα από τα ωραιότερα rally που έχουμε δει ποτέ, 54 χτυπημάτων! Στο 2ο σετ ο Τζόκοβιτς έκανε ένα τρομακτικό παιχνίδι και μέχρι τα μέσα του 3ου σετ φαινόταν να κυριαρχεί στο court και να έχει πάρει τα ηνία του αγώνα.

Aλλά ο τεράστιος Ράφα ήταν εκεί. Αφού έσβησε 3 break points του Νόλε σε κομβικό σημείο του αγώνα, γιατί με break εκεί ο Τζόκοβιτς θα σέρβιρε για το 2-1 στα σετ, έδειχνε σε όλους ότι αυτός ο τίτλος είναι δικός του. Επιδεικνύοντας για πολλοστή φορά στην καριέρα του ατσάλινη πνευματική δύναμη και διαύγεια έκανε αυτός break μετά στον Τζόκοβιτς, παίρνοντας αυτός το προβάδισμα στα σετ, αλλά το βασικότερο έκοψε τα πόδια στο μεγάλο αντίπαλό του, που απρόσμενα για τη mentalite του Σέρβου, παρουσιάστηκε απογοητευμένος στο 4ο σετ και ο απίστευτος Ισπανός στέφθηκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του πρωταθλητής του Flushing Meadows!

O Ναδάλ σε αυτό το τουρνουά, πέραν της εκπληκτικής αποτελεσματικότητας του καλύτερού χτυπήματος που διαθέτει, του forehand, που το εκτελεί με ένα μοναδικό συνδυασμό top και side spin, παρουσίασε και μια ανέλπιστη βελτίωση, στο μέτριο μέχρι πρότινος, service του.

Αλλά πάντα το μεγαλύτερο προσόν του Ράφα, ήταν και παραμένει η απόλυτη προσήλωση στο στόχο του. Κάθε μα κάθε πόντο, τον παίζει σαν να ήταν ο τελευταίος της καριέρας του. Την ώρα του αγώνα, θαρρείς πως τα μάτια του δε φεύγουν ούτε δευτερόλεπτο από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Δε συμφωνώ με το προσωνύμιο που του έχουν δώσει, εκρηκτικός Ισπανός. Εκρήξεις κάνει μόνο στους πανηγυρισμούς, με το πασίγνωστο vamos. Πάντα είναι απόλυτα ήρεμος, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε σπιθαμή από αυτό που επιδιώκει.

Αλήθεια θυμάστε  να έχει σπάσει ποτέ ρακέτα στην καριέρα του πάνω στον εκνευρισμό του? Ποτέ!!  Μια κλασική κίνηση εκτόνωσης των νεύρων των τενιστών, κάτι που το έχει κάνει ακόμα και το τέρας ψυχραιμίας που λέγεται Φέντερερ, ο Ναδάλ δεν το έχει κάνει ποτέ!  Γιατί έτσι μπορεί να χάσει τον προσανατολισμό του και η απώλεια της ηρεμίας οδηγεί πάντα σε λάθη. Αυτά τα θεμέλια τα έχει χτίσει ο μέντοράς του και βασικός συντελεστής στην απίστευτη εξέλιξη του μεγάλου Ισπανού, ο Τόνι Ναδάλ.

Το πάθος του για τη νίκη παροιμιώδες. Άλλο όμως παθιάζομαι για τη νίκη και άλλο χάνω τη ψυχραιμία μου. Μαχητής μοναδικός, με χαλύβδινο ψυχισμό, περίσσιο θάρρος και ακατάβλητο εγωισμό.

Αν δανειζόμασταν από ένα άλλο άθλημα κάποιον πρωταθλητή για να τον παραλληλίσουμε με τον Ναδάλ, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε το μεγάλο πυγμάχο Ρόκι Μαρτσιάνο. Ναι, ο Μαρτσιάνο δεν είχε την τελειότητα του κορυφαίου πυγμάχου της ιστορίας Μοχάμεντ Άλι, αλλά τα δικά του προσόντα, που ήταν εκτός από τη δύναμη, η σιδερένια θέληση και το πάθος για τη νίκη, τον κατατάσσουν σε έναν από τους κορυφαίους όλων των εποχών.

Ναι, ο Ραφαέλ Ναδάλ δεν έχει την τενιστική τελειότητα και τη μαγεία του κορυφαίου τενίστα της ιστορίας Ρότζερ Φέντερερ, αλλά η δίψα του για τη νίκη, το πάθος του, η επιμονή στο στόχο, το τεράστιο ταλέντο του, η απόλυτη έννοια του αθλητή που διαθέτει και βέβαια τα 13 Grand Slam που έχει κατακτήσει, τον κατατάσσουν αναμφίβολα σε "one of the greatest of all time"!!

Μάνος Παπαδάκης - Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε

 

Αρχεία Down the line

Editorial

    Το πιο δύσκολο στο τένις
    Σχεδόν κανένας πόντος στο τένις δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Σε αντίθεση με τα περισσότερα αθλήματα, το τένις έχει πιο πολλούς πόντους υπό πίεση: Game points, Set points, Match points, Championship points. ..
    Διαβάστε...

Mental Toughness

    «Πολεμώντας» το άγχος
    Άγχος. Μια συναισθηματική κατάσταση που πολλές φορές μας οδηγεί σε αρνητικές καταστάσεις. Ο Δρ Συμεών Σιωμόπουλος, μέσα από τη στήλη του Mental Toughness, μας εξηγεί τρόπους ..
    Διαβάστε...

Down the line

    Σημάδεψε την ιστορία
    Ήρθε στο Παρίσι έχοντας μία συγκεκριμένη αποστολή. Να κατακτήσει τον 10ο τίτλο του στο Roland Garros, ένα ρεκόρ απίστευτο, ένα νούμερο εξωπραγματικό και να σφραγίσει ο ίδιος με τα χέρια του μία από τις πιο λαμπρές σελίδες ..
    Διαβάστε...

Integral Tennis

    In the Zone
    «Κι εσύ βλέπεις τον εαυτό σου να βυθίζεται σε μια εκστατική κατάσταση, σε σημείο που νιώθεις ότι σχεδόν δεν υπάρχεις. Έζησα αυτήν την εμπειρία κι άλλοτε. Το χέρι μου μοιάζει να μην ακολουθεί το σώμα μου ..
    Διαβάστε...