Μίλησαν τα φαβορί
11.06.13
Image Με την επικράτηση των δύο μεγάλων φαβορί, σε άνδρες και γυναίκες, ολοκληρώθηκε στο Παρίσι και το δεύτερο Grand Slam της σεζόν, το Roland Garros. Στους άνδρες, ο Ραφαέλ Ναδάλ συνεχίζει να γράφει με ολόχρυσα γράμματα το όνομά του στη βίβλο του τένις και του παγκόσμιου αθλητισμού, κατακτώντας για 8η φορά το Παριζιάνικο Open.

Ένα μυθικό ρεκόρ από το μεγάλο Ισπανό, που μπορεί να καταρριφθεί μόνο από τον ίδιο, αφού θεωρείται αδιανόητο να βρεθεί στο μέλλον κάποιος παίκτης, που θα κερδίσει περισσότερα τρόπαια στο περίφημο Γαλλικό Major. 

Στο ταμπλώ των γυναικών είχαμε το θρίαμβο της Σερίνα Γουίλιαμς και έτσι επιβεβαιώθηκαν οι αρχικές προβλέψεις και οι δύο βασικοί υποψήφιοι ανέβηκαν στο θρόνο του μεγαλύτερου τουρνουά χώματος.

Ξεκινώντας πρώτα από τις γυναίκες, η παρουσία της θρυλικής Γουίλιαμς ήταν τόσο καταλυτική, που επισκίασε όλες τις αντιπάλους της αυτές τις δύο εβδομάδες του τουρνουά. Η μεγάλη Αμερικανίδα τενίστρια, νομίζω ότι δίκαια πια μπαίνει στην ίδια κατηγορία με τις, κατά τη γνώμη μου, μεγαλύτερες τενίστριες όλων των εποχών, Στέφι Γκραφ, Μαρτίνα Ναβρατίλοβα και Κρις Έβερτ.

Στον τελικό, για άλλη μια φορά φάνηκε η διαφορά που τη χωρίζει από τη δεύτερη καλύτερη τενίστρια του κόσμου, τη Μαρία Σαράποβα, η οποία μοιάζει καταιγιστική σχεδόν με όλες τις αντιπάλους της, εκτός όμως από όταν απέναντί της βρίσκεται η Γουίλιαμς. Το feeling που υπάρχει στις αναμετρήσεις μεταξύ των δύο σπουδαίων τενιστριών, είναι ότι η Σαράποβα όσο και να προσπαθήσει δεν μπορεί να κερδίσει τη μεγάλη Αμερικανίδα.

Η τεράστια κυριαρχία της Γουίλιαμς τόσα χρόνια στο tour, νομίζω εστιάζεται πρώτιστα στην εκπληκτική της δύναμη και κατά δεύτερο λόγο στην τεχνική της. Έχουν υπάρξει ανώτερες τεχνικά τενίστριες με χαρακτηριστικό παράδειγμα την χαρισματική Ζιστίν Ενάν, που απολάμβανες να τη βλέπεις να αγωνίζεται. Αλλά η υπερφυσική για γυναίκα δύναμη της Γουίλιαμς, είναι που κάνει τη μεγάλη διαφορά, σε συνδυασμό βέβαια με το ατσάλινο mental κομμάτι του χαρακτήρα που βγάζει μέσα στο court.

Mόνο να σκεφτεί κάποιος ότι τα service της πλησιάζουν τα 200km την ώρα, αρκεί για να καταλάβει πως αισθάνονται αυτές που υποδέχονται αυτούς τους δυναμίτες….

Βλέποντας τη μυϊκή μάζα αυτής της …super woman, καταλαβαίνεις ότι για να την κοντράρει κάποια στα ίσια, πρέπει να είναι ανάλογης δύναμης, τηρουμένων πάντα των αναλογιών. Το μόνο παιχνίδι που ουσιαστικά κινδύνευσε με αποκλεισμό ήταν με την Κουζνέτσοβα, μια τενίστρια παρόμοιων χαρακτηριστικών που αντέταξε δύναμη στη δύναμη. Στον επόμενο αγώνα, στον ημιτελικό με την Εράνι, μια αθλήτρια μικρής το δέμας, είδαμε τι έγινε, περίπατος της Γουίλιαμς και πρόκριση στον τελικό σε 46 λεπτά!

Αν η απίστευτη Αμερικανίδα συνεχίσει με την ίδια όρεξη, η κατάκτηση περισσότερων Grand Slam, πέραν των 16 που έχει ως τώρα, είναι ζήτημα χρόνου. Στον ορίζοντα δεν φαίνεται προς το παρών κάποια ουσιαστική απειλή, για να κλονίσει την σπουδαία Σερίνα από την κορυφή.

Περνώντας τώρα στο ανδρικό ταμπλώ, ο Ράφα Ναδάλ συνέχισε την αυτοκρατορία που έχει δημιουργήσει στο Παρίσι και θαρρείς πως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η Αψίδα του Θριάμβου, δεν φτιάχτηκε για το Μέγα Ναπολέοντα, αλλά για το μεγάλο Ισπανό υπεραθλητή…..!!

Παρότι ξεκίνησε πολύ μέτρια το τουρνουά, προκαλώντας κάποιες αμφιβολίες για την κατάστασή του, όσο προχωρούσαν οι γύροι βελτιωνόταν με γοργούς ρυθμούς και βλέπαμε το γνωστό Ράφα να επανέρχεται στα γνωστά του χωμάτινα στάνταρ.

Στο γύρο των 16, είδαμε έναν καταπληκτικό αγώνα μεταξύ του Στάνισλαβ Βαβρίνκα και του Ρισάρ Γκασκέ. Ήταν ένας ύμνος στο επιθετικό τένις, με αμέτρητους winners και με δύο παίκτες που έχουν αναγάγει σε επιστήμη το one hand backhand.

Μετά τον αποκλεισμό του Φέντερερ στα προημιτελικά από τον Τσονγκά και την σοβαρότατη παρουσία του τελευταίου μέχρι εκείνο το σημείο στο τουρνουά, είχαν αρχίσει να γεννιούνται βάσιμες ελπίδες στους συμπατριώτες του, ότι επιτέλους κάποιος Γάλλος θα σηκώσει την πολυπόθητη κούπα στον παρισινό ουρανό, 30 χρόνια μετά τη νίκη του Γιανίκ Νοά. Φάνηκε όμως ένα βάρος που αποδείχτηκε δυσβάσταχτο για τις πλάτες του Τσονγκά, που στον ημιτελικό με τον σταθερότατο Φερέρ, παρουσιάστηκε αγνώριστος και αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια.

Από την αρχική κλήρωση όμως του ανδρικού ταμπλώ, γνωρίζαμε ότι αν έρθουν φυσιολογικά τα αποτελέσματα ο ένας ημιτελικός έβγαζε διασταύρωση του Νόβακ Τζόκοβιτς με τον Ραφαέλ Ναδάλ. Όπερ και εγένετο, προς τέρψη όπως αποδείχθηκε όλου του παγκόσμιου φιλοθεάμονος κοινού!

Το θέαμα που παρουσίασαν αυτοί οι δύο εκπληκτικοί τενίστες, ξέφευγε από τα σύνορα της πραγματικότητας και πλησίαζε τη φαντασία. Οι εναλλαγές συναισθημάτων, η άρνηση αποδοχής της ήττας, το ανώτατο επίπεδο τένις που έβγαλε κάποιους πόντους που γίνονται μόνο σε …κονσόλες παιχνιδιών, κατατάσσει τον συγκεκριμένο αγώνα σε έναν από τους μεγαλύτερους στην ιστορία του αθλήματος.

Στο τελευταίο σετ μετά το break που είχε κάνει ο Τζόκοβιτς, όλοι πίστεψαν ότι ο Σέρβος είναι πια πολύ κοντά να καταφέρει το ακατόρθωτο, να κερδίσει επιτέλους τον Ναδάλ στο Roland Garros. Kαι όμως και πάλι ο Ισπανός ταυρομάχος είχε την απάντηση. Μετά από τέσσερις ώρες εξαντλητικού παιχνιδιού, ανέβασε το επίπεδο του παιχνιδιού του, το λάθος ήταν κάτι το ανύπαρκτο στο ρεπερτόριό του, έβγαλε κάποια εξωπραγματικά χτυπήματα και έδειχνε μια φρεσκάδα σαν να μπήκε εκείνη την ώρα στο court.

Στον Τζόκοβιτς του στοίχισαν σίγουρα κάποια λάθη του στη διάρκεια του αγώνα και στο τέλος βλέποντας το μεγάλο αντίπαλό του να οργώνει το γήπεδο, φαινόταν να βαραίνουν τα πόδια του και έκαναν την εμφάνισή τους η κούραση και η απογοήτευση. Έτσι φτάσαμε σε ένα περιφανή θρίαμβο του Ράφα, που μετά από 4,5 ώρες συγκλονιστικού αγώνα πέρασε στο μεγάλο τελικό.

Κάπου εκεί νομίζω ότι όλοι κατάλαβαν ότι ουσιαστικά είχε κριθεί ο τίτλος και ο Ναδάλ θα κατακτούσε το 8ο Roland Garros της καριέρας του.

Από τη στιγμή την οποία ξεπέρασε το εμπόδιο του Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης, όσο και να σέβομαι τον Νταβίντ Φερέρ, νομίζω ότι δε θα μπορούσε ποτέ να απειλήσει  το μεγάλο Ναδάλ. Ο υγιεινός περίπατος, που υποψιάζονταν όλοι, ότι θα κάνει ο Ράφα στον τελικό έγινε πραγματικότητα. Ο Φερέρ είναι ίσως ο πιο σταθερός παίκτης στο tour, είναι πάντα μεταξύ 7 με 8, δεν πέφτει ποτέ στο 6, αλλά δεν μπορεί να φτάσει το 9 με 10 που απαιτείται για να χτυπήσει παίκτες του επιπέδου του Ναδάλ.

Ο θρύλος από τη Μαγιόρκα λοιπόν κατέκτησε το 12ο Grand Slam της καριέρας του, αποδεικνύοντας ότι είναι γεννημένος για τις χωμάτινες επιφάνειες, αρκεί να αναλογιστούμε, ότι από τους 57 τίτλους καριέρας οι 42 είναι στο χώμα!

Τελείωσε έτσι η χωμάτινη περίοδος της σεζόν με την κορύφωση του Roland Garros και από τα αργά clay court μεταφερόμαστε στα πολύ γρήγορα γήπεδα με το γρασίδι, όπου η κατάληξη θα είναι στο ιστορικότερο τουρνουά του πλανήτη, το θρυλικό Wimbledon!

Μάνος Παπαδάκης - Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε  

 

Αρχεία Down the line

Editorial

    Το πιο δύσκολο στο τένις
    Σχεδόν κανένας πόντος στο τένις δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Σε αντίθεση με τα περισσότερα αθλήματα, το τένις έχει πιο πολλούς πόντους υπό πίεση: Game points, Set points, Match points, Championship points. ..
    Διαβάστε...

Mental Toughness

    Τα κίνητρα του αθλητή
    Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου της ειδικής στήλης του Tennis24, "Mental Toughness" που αναφερόταν στη Ψυχική αντοχή, ο ειδικός συνεργάτης του Tennis24, Δρ. Συμεών Σιωμόπουλος, αναλύει τα κίνητρα ..
    Διαβάστε...

Down the line

    Η κορυφή του ανήκει
    Πρωταθλητής στο Wimbledon, χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς, νικητής στα Masters σε Σανγκάη και Παρίσι, θριαμβευτής στο ATP Finals. Η απεικόνιση των σπουδαίων επιτυχιών του Άντι Μάρεϊ στο 2o εξάμηνο του 2016 ..
    Διαβάστε...

Integral Tennis

    Η νοοτροπία του πρωταθλητή
    Ένα άρθρο ωδή στον πρωταθλητισμό και στη νοοτροπία που πρέπει να έχει ένας νεαρός αθλητής για να αντέξει και να πετύχει στο μακρύ και πολύ δύσκολο ταξίδι του αγωνιστικού τένις. ..
    Διαβάστε...