Κι όμως γίνεται… Ειλικρινά λυπήθηκα τον Φέντερερ στον τελικό κόντρα στο Ναδάλ βλέποντας τον Ελβετό αμήχανο να προσπαθεί να κερδίσει έστω και έναν πόντο απέναντι στον κύριο ανταγωνιστή του. Να μοχθεί, να ιδρώνει και στο τέλος να απογοητεύεται από το γεγονός ότι δεν μπορεί να παίξει το τένις που ξέρει και τον έχει καθιερώσει στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ως τον κορυφαίο τενίστα όλων των εποχών. Σαν γνήσιος, όμως, πρωταθλητής που είναι ο Φέντερερ υποδέχθηκε την ήττα με ένα χαμόγελο. Τον θαύμασα για τον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπισε τη μεγαλύτερη ήττα της καριέρας του αλλά μόνο εκείνος ξέρει τι περνούσε την ώρα που έβλεπε τον Ναδάλ να σηκώνει την κούπα.

Με μια πιο ψυχρή ματιά θα έλεγα ότι η αρχή του τέλους έχει φτάσει στη μέση της… Ο Φέντερερ δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος τενίστας και ειδικά μετά από αυτή την ήττα. Δεν μπορώ να ξέρω τι πραγματικά τον απασχολεί και παρουσιάζεται τόσο αγνώριστος. Ξέρω όμως ότι είναι πλέον αδύνατο να φτάσει τα 14 Grand Slam του Πιτ Σάμπρας αν και το αξίζει. Πραγματικά είναι άτυχος που έχει βρεθεί ένας πολύ καλύτερος τενίστας στη συγκεκριμένη επιφάνεια. Αν η διαφορά τους δεν ήταν τόσο μεγάλη ίσως ο Φέντερερ να είχε κάποια τύχη. Αλλά ο Ισπανός παίζει το απόλυτο τένις στο χώμα και καθόλου εκνευριστικό, αμυντικό και μη θεαματικό όπως έχει κατηγορηθεί. Αντιθέτως, τα χτυπήματά του είναι εντυπωσιακά, δυνατά με εκπληκτικά passing shots, έχει βελτιώσει πολύ το σερβίς του και δεν χαρίζει ούτε πόντο. Τώρα, αν η ικανότητά του να γυρνάει σχεδόν όλες τις μπαλιές είναι κατακριτέα, τότε πάω πάσο…

Ο Ναδάλ παρά τα 22 του χρόνια είναι ένα συνεσταλμένο, ώριμο και με εξαιρετικό χαρακτήρα παιδί. Η απόφασή του να μην πανηγυρίσει τη νίκη του σεβόμενος τις δύσκολες στιγμές που περνούσε ο αιώνιος αντίπαλος στο court αλλά καλός φίλος έξω από αυτό, ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστη. Μόλις είχε γράψει με ολόχρυσα γράμματα το όνομά του στην ιστορία του Roland Garros ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Μπιορν Μποργκ με τα τέσσερα συνεχόμενα French Open και τις 28 συνεχόμενες ήττες στη διοργάνωση και παρόλαυτά βρήκε την υπομονή και την εσωτερική ισορροπία να συγκρατήσει τη χαρά που έβραζε μέσα του και πήγε να συγχαρεί τον αντίπαλό του στο φιλέ…

Γι’αυτό άλλωστε παρακολουθούμε το πιο γνήσιο, καθαρό, εντυπωσιακό και ανθρώπινο άθλημα στον κόσμο.

Αυτά να τα βλέπει ο ΟΠΑΠ ο οποίος φρόντισε να μας δείξει το «κοινωνικό» και ευαίσθητο πρόσωπό του με τη διαφημιστική καμπάνια που επέλεξε για να προτρέψει τους τηλεθεατές να στοιχηματίσουν στο ποδόσφαιρο γιατί όπως υποστηρίζει ένα είναι το άθλημα του καλοκαιριού… Ντροπή.

Μαρίνος Ταχτσίδης - Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε